aneipwth istoria

Το καρφί (ξε)κινά από ανατολικά

2012-01-30T11:42:00.003+02:00

21ος αιώνας: εποχή της κατανάλωσης, αποξένωσης των ανθρώπων, έντονη αίσθηση του εγώ και όχι του εμείς ιδιαίτερα στις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες. Καριέρα, εύκολο χρήμα, ελάχιστη προσπάθεια-μέγιστο αποτέλεσμα, εκμετάλλευση αλλήλων...

'Ισως κάποιες από αυτές τις λέξεις μας έρχονται ως σκέψεις στην καθημερινή μας ζωή, όταν πάμε στην εκκλησία κτλ. Άνθρωποι με αξίες, με αρχές, που πιστεύουν στην φιλία, δένονται με την κοινωνία, σέβονται τον διπλανό τους, το περιβάλλον όπου ζουν, προσφέρουν κτλ σπανίζουν σήμερα. Τα ήθη έχουν πλέον ευτελιστεί. Για πολλούς αυτός είναι και ο λόγος της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα (και ολόκληρο τον πλανήτη προσθέτουμε εμείς). Όπως είχε πει κάποτε ο Δημήτρηςη Κοντομηνάς: "ο άνθρωπος μπορεί να αγοράσει τα πάντα...εκτός από τον χρόνο".

Ξεκινώντας αυτήν την χρονιά η "Ανείπωτη ιστορία" θα ταξιδεύσει ανατολικά. Σε μια ιστορία που θα ξαφνιάσει πολλούς αλλά όχι όσους αναγνωρίζουν το DNA αυτού του λαού. Ένος λαού που δείχνει οτι δεν χρειάζεται να πάρεις όπλο και να ζωστείς σφαίρες για να είσαι αγωνιστής, Che Guevara κτλ. Απλώς πρέπει να το λέει η ψυχή σου.

Όταν η πολιτική παίζει ...Κατς

2011-09-06T02:28:00.003+03:00

Μιννεσότα: μια πολιτεία στον Αμερικάνικο Βορρά, καλυμένη 4-5 μήνες τον χρόνο από χιόνι. Περιοχή με εξαίρετα πανεπιστήμια, γνωστή για τις πηγές του Μισσισιπή και την παλαιά Δημοκρατική πάραδοση. Τέτοια που στις εκλογές του 1984 συνέβη το εξής παράδοξο: ο επί 4 χρόνια Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος Reagan αντιμετόπιζε για την επανεκλογή του τον Walter Mondale. Ήταν τόσο επιτυχημένη η πολιτική του Reagan που επικράτησε στις 49 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ. Ποιά ήταν αυτή που του αντιστάθηκε; H πολιτεία με τις περισσότερες από 10000 λίμνες, η Μιννεσότα. (49.7% Mondale έναντι 49.5% Reagan).

Κάπως έτσι η πολιτεία αυτή ανέπτυξε μια Δημοκρατική και κεντροαριστερής χρειάς πολιτική φήμη με αρκετά φιλελεύθερους πολίτες. Για τον μέσο Αμερικάνο (και ιδιαίτερα του συντηρητικού νότου) όλη αυτή η φημολογία έφερνε στο μυαλό κάποιους φιλελεύθερους πολιτικούς/προσωπικότητες. Όμως το 1998 ήταν η χρονιά που τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στην Μιννεσότα. Τι είχε συμβεί;

Όλα άρχισαν στις προεδρικές εκλογές του 1992. Ο Ross Perot, προεδρικός υποψήφιος με την παράταξη Reform Party είχε καταφέρει να στερήσει αρκετούς ψήφους απο την υποψηφιότητα του μέχρι τότε προέδρου Bush Sr. και έμμεσα βοήθησε τον Clinton να γίνει πρόεδρος. Ο κανόνας αυτός ίσχυσε και στην Μιννεσότα όπου ο Clinton έλαβε το 43% των ψήφων έναντι 32% του Bush και 24% του Perot. Κάπως έτσι λοιπόν άρχισε να στρώνεται ο δρόμος με ροδοπέταλα για τον διάδοχο του Perrot στην Μιννεσότα ονόματι Jesse Ventura. Ποιός ήταν όμως ο Ventura;

Γέννημα θρέμμα της Μιννεάπολις, ο Ventura ήταν ένας βετεράνος των ειδικών δυνάμεων του Ναυτικού, επαγγελματίας παλαιστής του κατς και ηθοποιός (αξέχαστη η σκηνή του ματσαλίσματος τσίχλας στην ταινία Predator) κτλ με άλλα λόγια πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης.

Η παράταξη λοιπόν των Ρεφορμιστών τον πρότεινε ως υποψήφιο να αναλάβει το χρίσμα της στις εκλογές για κυβερνήτη της Μιννεσότα το 1998. Εώς τότε ο Ventura δεν είχε ασχοληθεί σοβαρά με την πολιτική παρά το οτι την περίοδο 1991-95 διετέλεσε δήμαρχος της πόλης Brooklyn Park (70.000 κατοίκων κάτι σαν μικρό χωριό της Ελλάδας). Τα αποτελέσματα αυτής της άκριτης επιλογής δεν άργησαν να φανούν...

Ο Ventura ως unconvential τύπος δεν ακολούθησε την πολιτική πεπατειμένη και πραγματοποίησε μια εντελώς ασυνήθιστη καμπάνια βασισμένη κυρίως στην μετάδοση μηνυμάτων μέσω Internet και ξόδεψε ~ 650Κ$ για την εκστρατεία του. Ως απολιτίκ υποψήφιος παρουσίασε τον εαυτό του ως διαφορετικό, και υποσχέθηκε πολλά σε μία ευημερούσα γενικά πολιτεία που όμως δεν της έλειπαν οι πολιτικάντηδες: επιστροφή πλεονασμάτων του προϋπολογισμού, διατήρηση της νομοθεσίας για τις εκτρώσεις, χαλάρωση των νόμων περί ιατρικής χρήσης μαριχουάνας, νομιμοποίηση καύσης σημαιών κτλ.

Φυσικά όλα αυτά ήταν οτι ήθελαν να ακούσουν οι νέοι της Μιννεσότα (κάτι σαν το "λεφτά υπάρχουν" του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 που γαργάλησε τα αυτιά αρκετών). Σαγηνευμένοι λοιπόν άρχιζαν να τον υποστηρίζουν. Την ίδια στιγμή τα Exit Polls έδειχναν ικανοποιητικά αποτελέσματα αλλά τον κατέτασαν τρίτο με διαφορά.

Στα τέλη Οκτώβρη 1998 (λίγες μέρες πριν τις εκλογές της 3ης Νοέμβρη) ο Ventura μπόρεσε να πάρει δάνειο από τοπικής εμβέλειας τράπεζα που κάλυψε μέρος των εξόδων του. Το πράσινο φως γα αυτό το δάνειο είχαν δώσει οι δημοσκοπήσεις (με βάση τον νόμο και εάν αυτές πριν από τις εκλογές είναι καλές τότε η πιθανότητα καλού αποτελέσματος δικαιολογεί την σύναψη δανείου αφού μετά τις εκλογές τα ποσοστά εξασφαλίζουν κρατική επιχορήγηση).

Το δάνειο αυτό αποδείχτηκε η θρυαλλίδα που έφερε την νίκη. Έχοντας να αντιμετοπίσει την κλασσικού τύπου υποψηφιότητα του Ρεπουμπλικάνου Coleman και τον αφελή-αδύναμο δημοκρατικό Humphrey (που τον ζητούσε στα debates παρότι του έκοβε ψήφους) σκέφτηκε απλά και έξυπνα: με χρήση του δανείου οργάνωσε 2-3 μέρες πριν τις εκλογές ένα κονβόι-tour στη Μιννεσότα με την βοήθεια εθελοντών, των κινητών και του Internet. Σε κάθε πόλη και χωριό που έφτανε το καραβάνι γινόταν δεκτό μόνο για 30 min και καθοδηγούνταν από ντόπιους που ταυτόχρονα έστελναν μέσω κινητών-Internet την εξέλιξη σε ένα κέντρο καθοδήγησης-παρατήρησης στην Μιννεάπολη. Με αυτόν τον τρόπο ο Ventura μπήκε στα σπίτια κάθε κατοίκου αφού ένα καραβάνι 200-500 αμαξιών δεν περνάει απαρατήρητο...

Σύμφωνα με την νομοθεσία της Μιννεσότα η εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους επιτρεπόταν και την ημέρα των εκλογών. Η πορεία-tour του Ventura είχε ως συνέπεια ενώ την ημέρα των εκλογών του '94 εγγράφτηκαν 180000 καινούργιοι ψηφοφόροι στις εκλογές του '98 γράφτηκαν 330000!!! Η έρευνα έδειξε πως η πλεοψηφία τους υποστήριξε τον Ventura. Το ίδιο και οι νέοι στα αυτιά και μάτια των οποίων ο Ventura ήταν ο άνθρωπος τους.

Το δε μεγάλο πάρτυ έγινε με τις εταιρίες των δημοσκοπήσεων: ο τρίτος και καταϊδρωμένος Ventura είχε έλθει πρώτος στις εκλογές με 37% έναντι 34% του Coleman και 28% του Humphrey. Η μεγάλη προσέλευση κόσμου και ιδιαίτερα νέων δεν μπόρεσε να προβλεφθεί από τους δημοσκόπους. Έτσι ο Jesse, ως άλλος Γιώργος Παπανδρέου version '09, υποσχόμενος ότι ήθελε ο λαός έκανε μια ανατροπή πέρα από κάθε λογική στο πιο αρτηριοσκληρωτικό διπολικό πολιτικό περιβάλλον παγκοσμίως . Οι δε αντίπαλοι του την επομένη των εκλογών κρύβονταν από τα μ.μ.ε......

P.S. Τα αποτελέσματα της πολιτικής του Ventura ήταν αμφιλεγόμενα. Το γεγονός οτι δεν ξαναέβαλε υποψηφιότητα και οτι οι Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι κατέβασαν καλούς υποψηφίους στις εκλογές του 2002 έδειξε οτι όλοι πήραν το μάθημα τους...Εξάλλου τα θαύματα συμβαίνουν μόνο μιας!

Σεραφείμ Καραβασίλης: Παρόν!!!

2011-04-07T13:52:00.001+03:00

Με πικρία και απογοήτευση η "Ανείπωτη Ιστορία" αναγγέλει τον χαμό του μεγάλου πατριώτη Σεραφείμ Καραβασίλη, ενός από τους 1-2 εναπομείναντες πολεμιστές-μαχητές των οχειρών του Ρούπελ.

Ο "Μάκης"(για τους οικείους του), απεβίωσε στις αρχές Μαρτίου μέσα στην αφάνεια ως ένας μεταξύ ίσων. Για όσους επιθυμούν να τιμήσουν αυτόν το ήρωα ενημερώνουμε οτι το 40ήμερο μνημόσυνο θα τελεστεί αυτήν την Κυριακή 10/4/2011 στον Ιερό Ναό Αγιού Παντελεήμονα στην Λειβαδιά Βοιωτίας.

Η "Ανείπωτη Ιστορία" είχε την τιμή και την χαρά να είναι το τελευταίο μέσο που συνεντευξίασε τον κ.Καραβασίλη. Δεσμευόμαστε πως πολύ σύντομα, σε νεότερη δημοσιέυση, θα παρουσιάσουμε αφιέρωμα στην ζωή του όπως αρμόζει του ανδρός...

Υ.Γ. Ευχαριστούμε πολύ την θυγατέρα του Μαρία για την εξυπηρέτηση τον Αύγουστο του 2010 και ευχόμαστε να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει αυτό το άξιο τέκνο της πατρίδας.

Πολύ Cool για να είναι αληθινό!

2011-01-16T16:20:00.007+02:00

Λένε οτι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Κάπως έτσι λοιπόν θα πρέπει να αισθάνεται ο κ.Κούλογλου από τον Οκτώβριο του 2009 με την επαναφορά του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Οι λόγοι είναι πολλοί!

Ως γνωστόν το 2008 είχε απομακρυνθεί από την ΕΡΤ με αφορμή (για πολλούς) το ντοκυμαντέρ που ετοίμαζε για την Κίνα (Μάο, Ολυμπιακοί αγώνες και ανθρώπινα δικαιώματα ήταν κάποια από τα θέματα) και αιτία για άλλους (πιο λίγους) τα άσχημα ποσοστά τηλεθέασης και κυρίως την ενόχληση των κρατούντων για κάποια από τα ντοκυμαντέρ του όπως ο ίδιος άφησε να εννοηθεί (γεννιά των 700 Ευρώ).

Στο παρελθόν ο κ.Κούλογλου είχε καταπιαστεί με πολλά θέματα/‘καυτές πατάτες” που κανένας δεν τολμούσε να ασχοληθεί (11^η Σεπτεμβρίου, Κατοχή στην Ελλάδα κτλ) και οι εκπομπές του είχαν υψηλά ποσοστά τηλεθέασης για τα δεδομένα του κρατικού καναλιού (περίπου 10% σύμφωνα με αυτόν).

Ο διαχειριστής του blog κατά την διαβίωση του στις Η.Π.Α. πάντοτε παρακολουθούσε στενά την δουλειά του και μάλιστα είχε επικοινωνήσει μαζί του 2-3 φορές. Η αντιμετώπιση και συνεργατικότητα του υπήρξαν παραδειγματικές. Φαίνεται όμως οτι το 2008 υπήρξε μια χρονιά καμπής για τον ίδιο.

Η παύση του από την ΕΡΤ έφερε την συμπαράσταση πολλών πολιτικών από το χώρο του ΠΑΣΟΚ (ερώτηση στην Βουλή), τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και η Φωτεινή Πιπιλή (βουλευτής Ν.Δ.) είχε σταθεί στο πλευρό του. Το εάν στην απομάκρυνση του έπαιξαν ρόλο βαθύτερα-οικονομικού τύπου-συμφέροντα μάλλον δεν θα γίνει ποτέ γνωστό.

Τι συνέβει λοιπόν έπειτα; Ο ίδιος δημιούργησε το ενημερωτικό site tvxs στηριζόμενος σε διαφημίσεις και προσφορές ενώ παράλληλα άρχισε η πώληση, σε μορφή DVD, κάποιων από τις εκπομπές του ΡΧΣ. Επιπροσθέτως, σε μία από τις πρώτες κινήσεις του ΠΑΣΟΚ όταν ήρθε στην εξουσία το 2009, άλλαξε το Δ.Σ. της ΕΡΤ και επελέγειν μεταξύ άλλων μαζί με την Λένα Διβάνη (προωθημένων απόψεων και αυτή).

Ευτυχώς για τους επίδοξους τηλεθεατές το σενάριο είχε και συνέχεια. Αμέσως μετά την γνωστοποίηση των προθέσεων της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για την ΕΡΤ ο κ.Κούλογλου υπεραμύνθηκε της απόφασης μιλώντας για «επιστροφή στο σπίτι» και πρόσθεσε οτι έτσι επαινείται η αντικειμενική δημοσιογραφία. Η περιαυτολογία και αμετροέποια σε όλο τους το μεγαλείο! Εξ'ού και η φυσικότητα με την οποία ανέφερε οτι θα ξαναπρότεινε τις εκπομπες του για προβολή στο ΔΣ και θα παραιτούνταν. Όπερ και εγέννετο. Για το ότι βέβαια γελειοποιήθηκε ένας θεσμός (που υποστήριζε ο ίδιος οτι στηρίζει) μέσω της δημοσίευσης του ερασιτεχνικού-πολιτικάντικου τρόπου επιλογής εκπομπών δεν ανέφερε τίποτα ο αντικειμενικός δημοσιογραφικός.

Ο μύθος λοιπόν κάπως έτσι άρχισε να καταρρέει. Βέβαια ενδείξεις για τον βίο του εν λόγω κυρίου υπηρχαν από παλιά όταν π.χ. με ύφος ιεροκτόνου έστελνε στο δικαστήριο τον κ.Καβαθά. Είναι αλήθεια οτι οι εκπομπές του κ.Κούλογλου ικανοποιούσαν-ουν το κοινό αίσθημα των Ελλήνων τηλεθεατών (φύσει αντιαμερικανισμός, το ποτρέτρο της αριστεράς ως θύμα, η ακραία-φοβική δεξιά, Ελληνες που εργάζονται σκληρά-θύματα των εχόντων κτλ) χωρίς αυτό να σημαίνει οτι ανέλυαν τα θέματα τους σφαιρικά.

Εντύπωση είχε προκαλέσει στην ‘‘Ανείπωτη Ιστορία’’ η μονομερής παρουσίαση των ζητημάτων του Εμφυλίου Πολέμου (βλ.σχετικό DVD) από το οποίο σημειωτέον στο παρελθον είχαν προβληθεί μέρη του σε άλλες εκπομπές του ΡΧΣ. Για παράδειγμα ο ρόλος των Σλαβόφωνων Μακεδόνων του ΔΣΕ έχει υποτιμηθεί (τα κίνητρα συμμετοχής τους, η σημασία τους και η πολιτικάντικη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη έναντυ τους), τα αντίποινα του ΕΛΑΣ και η βία του (ιδιαίτερα προς όσους αντιστασιακούς πχ. Ψαρρός δεν εντάχθηκαν σε αυτόν) απλώς αναφέρθηκαν χωρίς να αναλυθούν. Παρόμοια ήταν και η αντιμετώπιση που έτυχαν οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην εκπομπή για την Κούβα ενώ δεν υπήρξε καυστικός για την θανατική ποινή που είναι ακόμη σε ισχύ (όπως έκανε σε ανάλογη περίπτωση για τις ΗΠΑ).

Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια ετέθει με τις εκπομπές για την Αμερική. Η χώρα αυτή παρουσιάστηκε ως ένας κράτος στρατοκρατούμενο, με μοχθηρούς, πολεμόφιλους πολιτικούς που στηρίζονται σε τεράστια οικονομικά συμφέροντα (δωρεές κτλ). Το να εξηγήσει κάποιος οτι αυτή δεν είναι η συνολική εικόνα της Αμερικής είναι σαν να προσπαθεί να πείσει τους Αμερικάνους (όπως έγινε από τον διαχειριστή) οτι η εικόνα της Ελλάδας δεν είναι αυτή της Άνοιξης του 2004 όπου μια τρομοκρατική οργάνωση χτύπησε στην Καλλιθέα. Το θέμα μπορεί να τεθεί και διαφορετικά: τι γνώμη θα σχημάτιζε ένας ξένος αν παρακολουθούσε ντοκυμαντερ για την Ελλάδα του 2011 στηρίζομενο σε συνεντέυξεις των άμεσων συνεργατών του πρωθυπουργού (Πάγκαλος, Π’’κων/νου), μελών οικολογικών οργανώσεων, συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ κτλ;;;

Για τους "λάτρεις της σειράς" τα επεισόδια του φθινοπωρινού κύκλου περιελάμβαναν στήριξη στις δημοτικές εκλογές του κ.Καμίνη (αν και υποτίθεται πως η δημοσιογραφική δεοντολογία επιβάλει σχολιασμό, έλεγχο των πολιτικών και αυστηρή ουδετερότητα) και άρθρα με σαφώς αρνητικές αιχμές κατά του τέως Δημάρχου Αθηναίων κ.Κακλαμάνη. Φυσικά ο κ.Κούλογλου δεν υπήρξε τόσο καυστικός με το ιστορικό παραλήρημα Ρεπούση, την Κυρία Δραγώνα ή την γυμνόστηθη Αλ Σάλεχ. Ίσως οι προωθημένες συναπόψεις τους περί της πολύχρωμης και ανοιχτής κοινωνίας τον έκαναν να είναι...cool !!!

Υ.Γ. Η ανείπωτη ιστορία σύντομα θα δημοσιεύσει άρθρο αναφορικά με τον φετεινό εορτασμό του έπους του '40 και της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου

Time for stats!

2010-09-09T00:35:00.001+03:00

Ήταν τέτοια περίοδο πριν από ακριβώς ένα χρόνο που το παρόν blog έκανε την εμφάνιση του στον χώρο του Internet. H απόφαση δημιουργίας του στηρίχτηκε στην αγάπη του administrator για τις τόσες και τόσες ανείπωτες ιστορίες που άκουγε από μικρός και που όλοι φυσικά έχουμε να διηγηθούμε από μια.

Ξέραμε οτι το εγχείρημα δεν θα είναι εύκολο δεδομένου οτι υπάρχουν πολλές πηγές πληροφόρησης (στο διαδίκτυο) ως επί το πλείστον ανάξιες εμπιστοσύνης, με πολλές ύβρεις, καθόλου σοβαρότητα και αρκετή ιδιοτέλεια. Για αυτούς τους λόγους θεωρήσαμε το εγχείρημα εξ αρχής δύσκολο και χρονοβόρο. Η εμπιστοσύνη στις μέρες είναι και θέμα χρόνου και όχι μόνο φερεγγυότητας...

Στον πρώτο λοιπόν χρόνο ζωής της "ανείπωτης ιστορίας" είχαμε συνολικά 833 νέους επισκέπτες (~2.3 ανά μέρα), 1396 συνολικές επισκέψεις και 2694 χτυπήματα στις αναρτήσεις της ιστοσελίδας. Τα νούμερα αυτά μας γεμίζουν ικανοποίηση και ευθύνες μιας και η διαφορερικότητα των επισκεπτών είναι μεγάλη. Έλληνες από 17 χώρες του κόσμου επισκέπτηκαν το παρόν blog ορμόμενοι από την Αμερική, την Χιλή, την Αυστραλία, την Τουρκία, την Ευρώπη και φυσικά την Ελλάδα.

Έχοντας μιας γενικότερη Πλατωνική προσέγγιση της ιστορίας στοχεύσαμε στο μορφωμένο πλατύ κοινό χωρίς βέβαια από αυτό το κοινό να μπορεί να αποκλεισθεί καμμία ομάδα π.χ. όσων άρχισαν να αγαπούν την ιστορία σχετικά αργά σε ηλικία κτλ. Τα θέματα του blog θα εξακολουθήσουν να μην είναι "πιασάρικα" θα δίνουν όμως πάντα το κλίμα της εποχής που περιγράφουν, με την ελπίδα οτι οι απλοί αφανείς πρωταγωνιστές θα αναδειχθούν μέσα από αυτή την προσπάθεια.

Σας ευχαριστούμε

Μην με ξεχνάς Λεβέντη!

2010-08-12T00:43:00.000+03:00

Με μεγάλη συγκίνηση η "ανείπωτη ιστορία" αποχαιρέτησε πρόσφατα τον κυρ Γιάννη Κ. στο ύστατο ταξίδι της ζωής. Η συγκίνηση του γράφοντος ήταν πολύ έντονη μιας και είχε την τιμή, 2 μέρες πριν το θάνατο του κυρ Γιάννη, να του πάρει μια συνέντευξη-μαρτυρία στα πλαίσια έρευνας για το έπος του '40 αλλά και την κατοχή στην Στερεά Ελλάδα. Ποιός όμως ήταν ο κυρ Γιάννης;

Για τον πολύ κόσμο ο κυρ Γιάννης ήταν ένα κλασσικό γεροντάκι, μετρίου αναστήματος, που σύχναζε στα ΚΑΠΗ της κωμόπολης του και κάπου-κάπου ασχολούνταν με τον κήπο του. Αυτό ήταν το παρόν αλλά όχι το είναι του. Αυτός ο άνθρωπος είχε και παρελθόν και μάλιστα ένδοξο. Θα λέγαμε, παραφράζοντας τους στίχους ενός τραγουδιού: μια μέρα από την ζωή του ολόκληρη η δική μου...

Όλα ξεκίνησαν το Φεβρουάριο του 1940 με την κατάταξη του στο 42 Σύνταγμα Ευζώνων στην Λαμία. Ακολουθεί το ταξίδι στην Αλβανία, η συμμετοχή στο έπος του '40, η οδυνηρή οπισθοχώρηση (όπου και προσεβλήθει από βροχοπνευμονία όπως περήφανα έλεγε), η κατοχή και η ανάκλειση του στο στρατό το 1945.

Δυστυχώς το παρόν blog έχει επισημάνει οτι η γενιά αυτή, των πολεμιστών-πατριωτών, όχι μόνο δεν έχει τύχη αναγνώρισης και προνομίων από το κράτος αλλά και συστηματικά-ερασιτεχνικά προσβάλεται από την πολιτεία (δείτε στο τέλος του άρθρου). Ενδεικτικά θα αναφέρουμε οτι κανείς από τους ντόπιους άρχοντες δεν παρεβρέθει στην κηδεία του Κυρ Γιάννη ενώ σε άλλες περιπτώσεις θανάτου πρώην δημάρχων, γωνέων παραγόντων ποδοσφαίρου ή πολιτευτών τρέχουν όλοι να "γλείψουν μεδούλι από την γίδα". Όσο για το κράτος ή το υπουργείο Εθνικής Αμύνης; Καταλαβαίνετε...

Από το μετερίζι αυτού του site θα θέλαμε να εκφράσουμε την συμπάθεια στην οικογένεια του και την υπόσχεση για ακόμη μεγαλύτερη αφοσίωση στην προσπάθεια ανάδειξης των ανείπωτων ιστοριών τέτοιων συμπολιτών μας. Έχοντας στο μυαλό μας τα τελευταία σου λόγια σου εύχομαστε "Καλό ταξίδι Κυρ Γιάννη".

Ο Λεβέντης

Kam-sa-ham-ni-da Ν.Κορέα

2010-07-10T14:58:00.000+03:00

Kam-sa-ham-ni-da: Μια λέξη άγνωστη στην Ελλάδα αλλά που ίσως να φέρνει στον νου κάποιων συμπολιτών μας πολύτιμες αναμνήσεις. Ιδιαίτερα για τα μέλη του Ελληνικού Τάγματος που πολέμησε το 1950 στον Κορεάτικο Εμφύλιο Πόλεμο η λέξη αυτή σημαίνει πολλά (εκτός από ευχαριστώ).

Πρόσφατα η Πρεσβεία της Νότιας Κορέας στην Ελλάδα δημοσίευσε στον Τύπο (Εφημερίδα Βήμα) ένα ευχαριστήριο μήνυμα που αναφερόταν στην ευγνώμοσύνη που τρέφει στους Έλληνες και Ελληνίδες που πολέμησαν πριν 60 χρόνια στην Κορέα και συνετέλεσαν στο να είναι η χώρα αυτή ελεύθερη και δημοκρατική.

Η "ανείπωτη ιστορία", ευαισθητοποιημένη σε τέτοια ζητήματα, και έχοντας συγγενείς που πολέμησαν στον Κορεατικό Πόλεμο, έψαξε και βρήκε μια παλιά συνέντευξη του προέδρου των βετεράνων πολεμιστών Κορέας από την εκπομπή ΡΙΜΕΪΚ. Σε αυτήν γινόταν αναφορά στην επίσκεψη του Νοτιο-Κορεάτη Προέδρου στην Ελλάδα και την μεταξύ τους συζήτηση. Ο πρόεδρος της Ν.Κορέας αφού ευχαρίστησε του ζώντες πολεμιστές του Εκστρατευτικού Σώματος ανέπτυξε διάλογο με τον πρόεδρο των αποστράτων. Σε κάποιο σημείο λοιπόν ο πρόεδρος των αποστράτων ζήτησε να μην αναγνωρίσει η Ν.Κορέα την χώρα των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία τουλάχιστον μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή και το τελευταίο μέλος του Τάγματος Κορέας. Ο Νοτιο-Κορεάτης πρόεδρος ασπάστηκε την προτροπή των αποστράτων και έδωσε υπόσχεση οτι θα γίνει ως ένδειξη σεβασμού προς την Ελλάδα.

Πράγματι, εως σήμερα ελάχιστες είναι οι χώρες που δεν έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια με το συνταγματικό τους όνομα. Εκτός από κάποιες Ευρωπαϊκές, το ζεύγος Ν.Αφρικής-Αυστραλίας (λόγω ομογενών) και το Μεξικό η μόνη αναπτυγμένη χώρα που συνεχίζει και αντιστέκεται στις σειρήνες για αναγνώριση είναι η Ν.Κορέα. Η Νότια Κορεά τιμά, εκτιμά και σέβεται την πατρίδα μας και τα παιδιά της. Μα πάνω από όλα τιμά τον εαυτό της...

Ταξιδεύοντας την Μάγια στην Taiwan

2010-07-10T13:38:00.000+03:00

Είναι γνωστό οτι τα τελευταία ~10 χρόνια η κρατική τηλεόραση προβάλει την εκπομπή της κυρίας Μάγιας Τσόκλη «Ταξιδεύοντας με την Μάγια». Θέμα της, τα ταξίδια της κ.Τσόκλη στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η κυρία Τσόκλη, θυγατέρα του ζωγράφου-καλλιτέχνη Κώστα Τσόκλη, θεωρείται κάτι σαν γκουρού του Τουρισμού. Καλεσμένη σε σχετικές εκπομπές, δίνει τα φώτα της επι παντός επιστητού. Για παράδειγμα, η "ανείπωτη ιστορία" θυμάται οτι λίγο πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν καλεσμένη στην Πρώτη Γραμμή με αφορμή συζήτηση για τους αγώνες και την χώρα.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτά, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου της πρότεινε και απεδέχθη να είναι υποψήφια στο ψηφοδέλτιο επικρατείας των εκλογών του 2009. Ο λόγος; Μάλλον θα ήθελε να δώσει αύρα κοσμοπολιτισμού στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ.

Την περασμένη άνοιξη, η κυρία αυτή όπως και άλλοι 3-4 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, προέβησαν στο ακόλουθο ατόπυμα: απεδέχθησαν πρόταση του γραφείου Εκπροσώπησης της Ταϊβάν στην Ελλάδα για επίσκεψη στην περιοχή αυτή. Όλα φαίνονται φυσιολογικά εκ πρώτης όψεως: ολιγοήμερο ταξιδι σε χώρα της Άπω Ανατολής, όλα τα έξοδα πληρωμένα, ευκαιρία για διεθνείς σχέσεις κτλ.

Όμως η Ταϊβάν (μεγάλο νησί στα νοτια-ανατολικά της Κίνας) δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή: σε αυτήν εγκαταστάθηκε (1949) η πλειοψηφεία των ηττημένων εθνικιστών του Κινέζικου εμφυλίου και έκτοτε προσπαθεί να ανεξαρτητοποιηθεί από την Κίνα αλλά δεν αναγνωρίζεται ως χώρα παρά μόνο ως επαρχία της Κίνας (η αρχή της μίας και ενιαίας Κίνας). Έχει την δική της κυβέρνηση, στρατό, αντιπροσώπευση σε οργανισμούς αλλά θεωρείται ανεξάρτητο τμήμα της Κίνας. Μάλιστα η τελευταία έχει επανειλημένα δηλώσει οτί σε περίπτωση ανεξαρτησίας-αναγνώρισης από πλήθος χωρών θα της επιτεθεί.

Η κ.Τσόκλη και οι λοιποί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, δεν ενημέρωσαν σε υψηλό επίπεδο την ηγεσία του ΥΠ.ΕΞ. για το ταξίδι τους. Η συνέχεια; Τραγική. O Κινέζος πρεσβευτής μαθαίνοντας τα νέα περί του ταξιδιού ενημέρωσε το υπουργείο και τότε τα τηλέφωνα πήραν φωτιά!!! Έξαλλος ο (κατά τα άλλα ήρεμος και σοβαρός) κ. Δρούτσας άρχισε να ψάχνει τους βουλευτές (Τσόκλη κτλ) και τους βρήκε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος . Αφου τους τα έψαλε αναγκάστηκαν οι βο(υ)λευτές-τουρίστες να αναβάλλουν την τελευταία στιγμή το ταξίδι διότι δεν θέλαν πολύ οι Κινέζοι να αρχίσουν τα αντίποινα (άφιξη Κινέζων αξιωματούχων στα Κατεχώμενα, επιβράδυνση επενδύσεων στην Ελλάδα κτλ).

Η ανείπωτη ιστορία εντυπωσιασμένη μα συνάμα θορυβημένη από το γεγονός έχει τα εξής ερωτήματα:

1) Με ποιόν τρόπο-διαδικασία-κριτήρια επιλέγονται οι υποψήφιοι Βουλευτές εν ετη 2010;

2) Τα ταξίδια και ο κοσμοπολιτισμός σημαίνουν γνώση των προβλημάτων του κόσμου;

3) Ποιός λογικός άνθρωπος, με στοιχειώδη αντίληψη των πραγμάτων, που έχει ταξιδεύσει στις ΗΠΑ, Ασία κτλ δεν ξέρει πόσο ακανθώδες είναι το ζήτημα της Ταϊβάν για την Κίνα;

4) Πως είναι δυνατό 4-5 τουρίστες βουλευτές να ασκούν εξωτερική πολιτική χωρίς να ειδοποιούν το αρμόδιο υπουργείo; Δεν υπάρχουν ποινές για αυτούς;

5) Οταν μέλη του δικτύου 21 υποκατέστησαν τους μηχανισμούς εξωτερικής πολιτικής (βλ. υπόθεση Οτσαλάν) ο κ Πάγκαλος οριόταν και εγκαλούσε όσους βοήθησαν τον «Άπο» να έλθει απρόσκλητος στην Ελλάδα. Πού ήταν στην περίπτωση αυτή ο πολυλογότατος αντιπρόεδρος; Γιατί αυτή η επιλεκτική ευαισθησία ιδιαίτερα από κάποιον που είναι μέλος του Συνδέσμου Ελλάδας-Κίνας;

Φαίνεται πως το μέτριο έχει καταντήσει η μόνη και φίλτατη επιλογή ενώ το άριστο ανεπιθύμητο από το μέτριο. Οι κάθε λογής ευρωληγούριδες και κοσμογυρισμένοι θεωρούνται ικανοί να μας αντιπροσωπεύουν. Μα το χειρότερο; Ασκούν πολιτική...

Harling: H εξαίρεση του Ελληνικού κανόνα

2010-06-03T22:02:00.002+03:00

Harling (Χάρλινγκ). Ένα όνομα μια ολόκληρη ιστορία. Ιστορία για λόγους όχι μόνο στρατιωτικούς αλλά και σημειολογικούς.

Ήταν Σεπτέμβριος του 1942 στην καυτή Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπως μας εξομολογείτε ο Θέμης Μαρίνος στο βιβλίο του “Αποστολή Harling-1942”, όταν πήρε διαταγές να μαζέψει το γελιό του και να φύγει. Ο Β’Παγκόσμιος Πόλεμος είχε μεταφερθεί (και) στην Βόρειο Αφρική με τον Στρατηγό Rommel να προελαύνει στο ομώνυμο μέτωπο. Λίγο πιο “δίπλα” από την Αλεξάνδρεια, στο Κάιρο θα γραφόταν η ιστορία μιας αποστολής. Το όνομα αυτής: Harling.

Το Military Office 4 (MO4) στις εγκαταστάσεις της SOE περίμενε τον 25χρονο Μαρίνο, έλληνα στην καταγωγή, να παρουσιαστεί. Σκοπός της πρόσκλησης ήταν η συμμετοχή σε αποστολή-σαμποτάζ στην κατεχώμενη πατρίδα του. Η αποδοχή της πρόσκλησης ήταν αστραπιαία αφού αποτελούσε όνειρο ζωής για τον ίδιο!!!

Η κατάσταση στο μέτωπο της Αφρικής είχε ως εξής: ο Rommel είχε φτάσει στην Αλεξάνδρεια, ο εφορδιασμός του γινόταν κυρίως από την σιδηροδρομική γραμμή που διαπερνούσε την Ελλάδα ενώ η 8η Συμμαχική Στρατιά ετοίμαζε γενική αντεπίθεση. Για την υποστήριξη αυτής χρειάζονταν να σταματήσει προσωρινά (υπολόγιζαν σε 6 εβδομάδες) ο ανεφοδιασμός των Γερμανών. Η ανατίναξη μιας γέφυρας στην Ελλάδα φάνταζε ιδανική...

Η μαγυά της αποστολής άρχισε να φουσκώνει με την συγκέντρωση των μελών της. Όπως σε κάθε σοβαρό σχέδιο προβλέπονταν μοίρασμα των αρμοδιοτήτων. Απαραίτητη κρίθηκε η συμμετοχή αξιωματικών του μηχανικού, ασυρματιστών και καταδρομέων. Η αποστολή θα ήταν δωδεκαμελής και οι άντρες χωρίστηκαν σε 3 ομάδες που καθεμία έφερε ένα επικεφαλή και άτομα από όλες τις ειδικότητες.

Στην πρώτη ομάδα ήταν ο Έντυ Μάιερς-επικεφαλής, ο Τομ Μπάρνς-αξιωματικός, ο Ντένις Χάμσον (καταδρομέας) και ο Λεν Γουίλμοτ (ασυρματιστής). Στην δεύτερη οι Κρις Γουντχαουζ-επικεφαλής, Αρθουρ Εντμοντς (αξιωματικός), Θέμης Μαρίνος (καταδρομέας) και Μαϊκ Τσίτης (ασυρματιστής). Στην τρίτη ομάδα οι Τζον Κουκ-επικεφαλής, Ιντερ Γκιλ (αξιωματικός), Νταγκ Φίλιπς (καταδρομέας)και Νατ Μπάρκερ (ασυρματιστής).

Τα αεροπλάνα άρχισαν να απωγειώνονται στις 8:30 τοπική ώρα με ένα τεταρτο διαφορά το ένα από το άλλο. Δυστυχώς όμως τα σημάδια υποδοχής δεν διακρίνονταν από τους πιλότους οπότε γύρισαν στο αεροδρόμιο Φαγίντ. Μετά από δύο μέρες (30 Σεπτεμβρίου) η αποστολή ξαναπραγματοποιήθηκε αλλά το 3ο αεροπλάνο με επικεφαλής τον Κουκ (στην ομάδα του οποίου έγινε αμοιβαία αλλαγή Μαρίνου και Μπάρκερ) δεν προσγειώθηκε λόγω μη εύρεσης των συνθηματικών φωτιών. Τα άλλα δυο κλιμάκια είχαν καλύτερη τύχη: αυτό του Woodhouse έπεσε στην τοποθεσία Χοροστάσι, στον Προφήτη Ηλία, όπου ο Ανδρέας Μητάλας είχε ανάψει φωτιές περιμένοντας εφόδια για την ομάδα Τσιγαντέ-Ψαρού ενώ το κλιμάκιο του Μάγιερς μετά από περιπλάνηση συνάντησε τον Γιώργο Κατσίμπα από τις Καρούτες που τους βοήθησε να βρουν τους Καραλιβανέους. Οι δύο ομάδες τελικά ειδωθήκαν στις 6 Οκτωβρίου και συγκέντρωσαν όσα υλικά μπορούσαν σε σπηλιές.

Ένας συμπαθητικός ελληνοαμερικάνος, ο Νίκος Μπέης, βρέθηκε δίπλα στους Άγγλους κομάντος και με τα σπαστά αγγλικά του συνεννοήθηκε και τους οδήγησε σε ένα δεύτερο κρυσφήγετο στην γνωστή πλέον σπηλιά Στρώμνης που απετέλεσε την βάση των δύο κλιμακίων. Σιγά σιγά η αποστολή αρχίζει και οργανώνεται χωρίς την παρουσία του τρίτου κλιμακίου. Ο Μάγερς και ο Χάμσον στις 25 Οκτωβρίου κάνουν μια διερευνητική αναγνώριση της Γέφυρας της Παπαδιάς, του Ασωπού και στο τέλος αυτής του Γοργοπόταμου που τους παίρνει 4 ημέρες. Με την επιστροφή στην στρώμνη συζητήτε το θέμα με τον Γουντχαουζ και παίρνεται η απόφαση να στοχοποιηθεί η γέφυρα του Γοργοπόταμου λόγω του ότι ήταν εύκολα προσβλητή. Δύο μέρες αργότερα, ένας σύνδεσμος που είχε σταλθεί στην Αθήνα, ειδοποιεί τους Άγγλους σαμποτέρ ότι Ναπολέων Ζέρβας ακόμα περίμενε τα αεροπλάνα της Harling στο βάλτο. Ο Γουντχαουζ ξεκινά πορεία για να τον συναντήσει με εντολή να φέρει τον Ζέρβα πίσω στην Στρώμνη με αντάρτες εώς τις 18 Νοεμβρίου.

Τι γινόταν όμως πίσω στο Κάιρο; Το τρίτο κλιμάκιο αφού ξεκουράστηκε για 3 εβδομάδες ανασυντάχθηκε με σκοπό την προσγείωση του στην Ρούμελη. Επρόκειτο όμως για πτώση στα τυφλά μιας και τα άλλα δύο εν Ελλάδι κλιμάκι δεν είχαν ασύρματο. Τα μέλη της ομάδας έπεσαν κανονικά. Μάλιστα ο Μαρίνος περιγράφει στο βιβλίο του για την αποστολή Harling οτι πλησιάζοντας προς τα κάτω έβλεπα ένα μεγάλο χωριό στους πρόποδες ενός βουνού και λίγο αργότερα άρχισαν τα πυρά αυτομάτων όπλων. Ήταν οι Ιταλοί που πυροβολούσαν αδιακρίτως στον αέρα αλλά κυρίως στόχευαν τα αλεξίπτωτα με τα εφόδια. Το κλιμάκιο βρέθηκε λοιπόν στην άκρη του Καρπενησίου με τον ασυρματιστή χαμμένο (μαζεμένο αργότερα από Καρπενησιώτες που τον φιλοξένησαν στα σπίτια τους) και τους Ίντερ και Μαρίνο μαζί. Ο Τζον εμφανίστηκε μετά από λίγο και όλοι μαζί κατευθύνθηκαν ανατολικά οπότε και συνάντησαν τον Καπετάν Νικηφόρο στο Μύρισι. Αυτός οδήγησε τους Σαμποτέρ στους αντάρτες.

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπαν και άκουγαν ταυτόχρονα τον Εθνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ). Τα δίκωχα με το σήμα ΕΛΑΣ είχαν την τιμητική τους συνοδευόμενα απο διασταυρώμενα ζωμένα φυσεκλίκια. Ο Νικηφόρος οδήγησε τους Σαμποτέρ ψηλότερα, στο δάσος του Βελουχίου όπου η συνάντηση με τον Άρη Βελουχιώτη παρέμεινε αξέχαστη στον Μαρίνο: αφού δεν έδειξε να ασπάζεται την άποψη του Μαρίνου για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, παρήγγειλε να τεθούν υπό περιορισμό οι «επισκέπτες». Ο Νικηφόρος έπεισε τον Βελουχιώτη περί της ασημαντότητας αυτής της κίνησης και έτσι οι Σαμποτέρ ελευθερώθηκαν. Τότες, μετά από συζήτηση υποσχέθηκε ο Άρης οτι θα τους βοηθήσει να βρουν τα άλλα δυο κλιμάκια για τα οποία υποστήριζε οτι δεν είχε ακούσει τίποτα.

Την επομένη, έξω από το Κρίκελο έγινε μάχη με τους Ιταλούς και σκοτώθηκε ο Καπετάνιος της 3ης ομάδας Δασκαλάκης. Η κηδεία του στο χωριό ήταν ωρόσημο για την συνειδητοποίση του Μαρίνου: μετά το διάβασμα από τον Παππά οι αντάρτες άρχιζαν να τραγουδάνε αντάρτικους ύμνους έχοντας τυλίξει τον καπετάνιο με την Ελληνική σημαία. Παρόλα αυτά όμως δεν έψαλαν καθόλου τον εθνικό ύμνο ενώ είχαν δείξει ήδη εχθρότητα προς τους Άγγλους και υποτίμηση της ηρωικής αντίστασης του 1940-41 στην Πίνδο, Ρούπελ, Κρήτη κτλ. Η λαίλαπα του εμφυλίου και της απόλυτης θεώρησης των γεγονότων-πραγματικοτήτων από τον ΕΛΑΣ ήταν πλέον εμφανής...

Οι μέρες περνούσαν χωρίς το κλιμάκιο να βρει τους Άγγλους συντρόφους. Ο Μαρίνος μέσω της αλληλεπίδρασης με τους αντάρτες άρχιζε να αισθάνεται οτι πήραν μέρος σε αυτόν τον πόλεμο λόγω ιδεολογικής διαφοράς με τους Ναζί και όχι λόγω της κατάκτησης της πατρίδας. Αυτό τον γέμιζε με ανησυχία ώσπου στο χωριό Παπαρούσι το τμήμα Ευρυτανίας του ΕΛΑΣ (Καπετάν Ερμής, Ρουμελιώτης και Καπλάνης) έφερε τον χαμένο ασυρματιστή Νταγκ. Η χαρά όλων στο κλιμάκιο μεγάλη. Επιπλέον στις 8 Νοεμβριου ο Γουντχαουζ καθωδόν για τον Βάλτο συνάντησε έναν Παπά που του ομολόγησε την διάσωση του 3ου κλιμακίου και ο Άγγλος τον εφοδίασε με 2 σημειώματα, ένα για τον Άρη και ένα για τον Κουκ. Μετά την ανάγνωση του σημειώματος, ο Άρης, έδωσε εντολή στους Νικηφόρο και Πελοπίδας να συνοδέψουν τους Σαμποτερ στην Στρώμνη ενώ ο ίδιος φαίνεται να περίμενε να δει το αποτέλεσμα της συνάντησης Ζέρβα Γουντχαουζ. Η σκηνή της επανασύνδεσης των συντρόφων μετά από 1,5 μήνα ήταν συγκινητική. Μάλιστα 3 νέα μέλη είχαν προστεθεί: ο Μαικλ Μουρ ή Μιχάλης, ο Τζελάλ Ναάφι ή Γιάννης και ο Οσμάν Σούγκλι ή Παναγιώτης.

Εν τω μεταξύ ο Γούντχαουζ συνάντησε τον απεσταλμένο του Ζέρβα Μυριδάκη στο χωριό Σακαρέτσι στις 9 Νοεμβρίου και την επομένη τον Ζέρβα στο χωριό Αργύρι. Μετά από ετοιμασίες οι αντάρτες του ΕΔΕΣ με τον Ζέρβα και τον Γουντχαουζ ξεκίνησαν για την Στρώμνη με σκοπό να βρουν τα 2 κλιμάκια των σαμποτέρ. Στο Κεράσοβο Ευρυτανίας ο ήρθε σημείωμα στον Ζέρβα από τον Άθω Ρουμελιώτη ότι ο Βελουχιώτης θέλει να τον σκοτώσει. Ο Μαρίνος στο βιβλίο του αναφέρει ότι εκείνη την περίοδο είχε τσακωθεί ο Άρης με τον Ρουμελιώτη και κάτι τέτοιο ήταν πιθανό. Τελικά συναντιούνται στις 14 Νοεμβρίου στην Βίνιανη σε μια ιστορική συνάντηση. Τελικά ο Ζέρβας φτάνει στην σπηλιά της Στρώμνης μετά 5 ημερών με τους αντάρτες του και ομάδα του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Νικηφόρο γιατί όπως εκτιμά ο Μαρίνος ο Άρης έμεινε στο χωριό Κολοκυθιά οδηγίες από την Αθήνα για συμμετοχή στην επιχείρηση. Ο Πυρομάγλου αναφέρει στο Βιβλίο του Δούρειος Ίππος ότι ο Άρης διαισθάνθηκε την σημασία της επιχείρησης για την ανατίναξη και δέχτηκε να συμμετάσχει παρά το ότι οι οδηγίες μέσω του ΕΑΜ Λαμίας ήταν αντίθετες.

Το Μαύρο Λιθάρι είχε οριστεί τόπος συγκέντρωσης όλων των ομάδων με προοπτική το χτύπημα. Συστάθηκε γρήγορα Πολεμικό Συμβούλιο στο οποίο ήταν επικεφαλής ο Ζέρβας ενώ ο Μάγερς είχε από πριν θέσει τον εαυτό του στις διαταγές του Στρατηγού. Ο Άρης έκανε τις δικές του παρατηρήσεις. Η ημερομηνία τέθηκε για τις 22 ή 23 Νοεμβρίου. Έγιναν και άλλες συζητήσεις ενώ πριν την τελειώσει η τελική σύσκεψη ο Βελουχιώτης ασχολήθηκε με μια υπόθεση ζωοκλοπής. Ο Μασσαβέτας είχε πιαστεί από τον ΕΛΑΣ για ζωοκλοπή και αντιδραστική συμπεριφορά. Στη μέση του χωριού δεμένος πισθάγκωνα άρχισε να το μαρτύριο του: αλύπητο μαστίγωμα, λιποθυμία και στο τέλος θανατική-χαριστική βολή. Ένα ιδιαίτερο σύστημα απονομής δικαιοσύνης.

Στις 23 Νοεμβρίου η πορεία των ανταρτών ξεκίνησε για το υδροπρίονο ξυλείας του Χονδρογιάννη που ήταν 6 ώρες πορεία από την γέφυρα. Μια τελευταία αναγνώριση έδειξε ότι ήταν γύρω στους 120-140 Ιταλούς στην φρούρηση. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των ανταρτών που συμμετείχαν στην επιχείρηση διαφέρουν μεταξύ Καπετάν Νικηφόρου, Πυρομάγλου, Μάγερς και Γούντχαουζ. Ο Μαρίνος σε τηλεοπτική συνέντευξη του ανέφερε ότι o Ζέρβας είχε 60, ο Βελουχιώτης 150 περίπου. Η δύναμη των ανταρτών-σαμποτέρ χωρίστηκε σε 7 ομάδες. Οι πρώτες δύο θα χτυπούσαν το Βόρειο και Νότιο τμήμα αντίστοιχα. Η τρίτη ομάδα είχε αποστολή την καταστροφή των τηλεφωνικών και τηλεγραφικών καλωδίων 1 χλμ. Νοτίως της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Ανάλογα η 4η ομάδα κινήθηκε βορείως της γέφυρας με μέλος τον Μαρίνο και ομαδάρχη τον Σπύρο Μπέκιο. Η 5η ομάδα θα φιλούσε την μικρή γέφυρα του Σπερχειού Ποταμού. Η έκτη ομάδα ήταν συνεργείο ανατινάξεως με διοικητή τον Τομ Μπάρνς. Η 7η ομάδα ήταν ο σταθμός διοικήσεως με 30 εφέδρους και τον Ζέρβα, τους μεγαλο-Καπεταναίους του ΕΛΑΣ και τους Μάγερς, Γούντχαουζ.

Η μάχη ορίστηκε να αρχίσει στις11:00 μμ.. Λίγο έλειψε όμως να δημιουργηθεί επεισόδιο όταν 1-2 λεπτά πριν την επίθεση πέρασε τραίνο με πολλούς επιβάτες. Και στα δύο άκρα η επίθεση εκδηλώθηκε ταυτόχρονα με 10 λεπτά καθυστέρηση. Πρώτα καταλήφθηκε η φρουρά στο Νότιο τμήμα και μετά ο Μυριδάκης άρχισε να προετοιμάζει το έδαφος στην μέση της γέφυρας. Στο Βόρειο τμήμα έγινε τρομερή μάχη με τους Ιταλούς. Η ομάδα ανατινάξεως στην μέση περίμενε το σήμα από τα «άκρα» της γέφυρας για να προβεί στον βομβαρδισμό αλλά αργούσε. Έτσι ο Μάγερς αυτενέργησε διατάσσοντας τον Τομ να προχωρήσει στην υπονόμευση της γέφυρας. Ο Μαρίνος περιγράφει αναλυτικά στο βιβλίο του τα συμβάντα πριν την πρώτη έκρηξη της οποίας το αποτέλεσμα δεν ήταν το θεμιτό. Ταυτόχρονα η ομάδα στο Νότιο τμήμα είχε προβεί στην ανατίναξη ενώ στο Βόρειο τμήμα στην γέφυρα του Φραντζή δεν υπήρχε ιδιαίτερη κίνηση. Η ομάδα του Κουκ που ήταν ~1χλμ. Νοτίως της γέφυρας ανατίναξε τις σιδηροτροχιές αλλά στο Βόρειο τμήμα τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά: τα καλώδια τηλεφώνου δεν είχαν κοπεί αλλά οι αντάρτες βοηθήθηκαν από την καθυστέρηση του Μυριδάκη. Όταν μπήκαν και τα εκρηκτικά οι αντάρτες κρύφτηκαν κα περίμεναν την έκρηξη αγωνιωδώς και μια πιθανή άφιξη Ιταλών από την Λαμία. Ο Μαρίνος και οι υπόλοιποι αντάρτες της ομάδας δεν γνώριζαν οτι επίκειται και 2η προσπάθεια και έτσι έβγαλαν τα εκρηκτικά. Η πράσινη φωτοβολίδα-σήμα τέλους δεν φαινόταν αλλά ο αντάρτης Λάμπρος, που στο μεταξύ είχε απομακρυνθεί, τον ενημέρωσε οτι η ανατίναξη δεν είχε ολοκληρωθεί. Κατόπιν τούτου επανατοποθετήθηκαν τα εκρηκτικά. Σε λίγο μια αμαξοστοιχία με Ιταλούς έφτανε στο επίμαχο σημείο αλλά η έκρηξη που ακολούθησε μόνο ακινητοποίησε προς στιγμή το τραίνο μιας και κινούνταν με μικρή ταχύτητα. Έτσι οι αντάρτες επιτέθηκαν προς τα βαγόνια και χτύπησαν τους Ιταλούς που άρχισαν να πηδούν έξω και σιγά-σιγά να ανταποδίδουν. 10 λεπτά μετά το σταμάτημα της αμαξοστοιχίας και ενώ οι αντάρτες της ομάδας Μαρίνου οπισθοχωρούσαν ακούστηκε η 2η έκρηξη και τότε είδαν όλοι την πράσινη φωτοβολίδα.

Η πορεία προς τον τόπο συνάντησης είχε αρχίσει (~2:30 π.μ.) αλλά πίσω στο τόπο της ανατίναξης οι Γερμανοί εκτέλεσαν 16 ντόπιους (Υπάτη) στα συντρίμμια της γέφυρας. Οι αντάρτες είχαν μόνο 2 τραυματίες (Ανθυπολοχαγός Παπαχρήστου Σωτήρης και Γιώργος Ζαγκαβιέρος του ΕΔΕΣ). Πρώτο σημείο συναντήσεως ήταν το Πλακωτό ενώ μετά θα συναντιόνταν όλοι στον υδροπρίονο του Χονδρογιάννη. Εκεί η επιμελητεία φρόντισε τους περιπλανώμενους συντρόφους που ξεκουράζονταν. Όμως ένα αγκάθι είχε προκύψει: οι του ΕΛΑΣ έφερναν μαζί τους ένα Ιταλό κρατούμενο, το Τζιοβάνι, που έκρουε από πόνο και απελπισία όπως περιγράφει ο Μαρίνος στο βιβλίο του Αποστολή Harling. Ο Άρης συνομίλησε με τον Mayers και τον Woodhouse για την τύχη του. Ο αρχηγός των ανταρτών ήταν ανένδοτος. Θάνατος η ετυμηγορία. Λίγο πριν την εκτέλεση ο Hamson του εκμαίευσε τον τόπο καταγωγής του και πληροφορίες για την φρουρά της γέφυρας. Στο μεταξύ, κάποιος από τους αντάρτες έσπρωξε προς το μέρος του Ιταλού ένα ανταρτόπουλο. Η τελετή ανδρισμού-μύησης απαιτούσε μαχαίρι και αίματα στο χέρι…Ο Άρης όπως μαρτυρά ο Μαρίνος στεκόταν χαμογελαστός. Το νεαρό ανταρτόπουλο έσφαξε τον Ιταλό που πετάχτηκε σε χαντάκι…

Οι ομάδες του ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ συνέχισαν προς την Καστριώτισσα και μετά στο Μαύρο Λιθάρι όπου και χώρισαν κατόπιν διανυκτερεύσεως. Εκεί ο Mayers έδωσε 250 λίρες στον Άρη και 1000 στο Ζέρβα (τα είχε προσυμφωνήσει) ενώ αποφασίστηκε να σταλεί αγγελιοφόρος στην Αθήνα με σήμα για το Κάϊρο που ενημέρωνε και ζητούσε ιματισμό και την δυνατότητα να διαφύγει η αποστολή στο διάστημα 22-26 Δεκεμβρίου από την Ελλάδα μέσω της περιοχής Πάργας. Οι του ΕΔΕΣ μετά από 12 ημέρες κοπιαστική πορεία (Κολοκυθιά, Γαρδίκι, Πουγκάκι, Βελούχι, Αγ.Τριάδα, Βίνιανη, Μοναστηράκι, Ραυτόπουλο, Αυλάκι, Μεσόπυργο), κατέληξαν στη Μεγαλόχαρη. Στις 12 Δεκεμβρίου οι αντάρτες έφυγαν για το Γαύροβο όπου τα μέλη της Harling πλην του Μαρίνου και με οδηγό τον Μυριδάκη πήγαν προς την Πάργα. Ακολούθησαν οι ρίψεις εφοδίων, η συνάντηση–ρίψη-τραυματισμός του Wiliam Jordan και η ακύρωση της μεταφοράς των Άγγλων μέσω Πάργας.

Με τον γυρισμό των αντρών του ΕΔΕΣ στη Μεγαλόχαρη έγινε γνωστό πως ένας ΕΔΕΣιτης αποπέμφθηκε από τις τάξεις του λόγω προδοσίας στους Ιταλούς. Κάπως έτσι ο Δεκέμβρης του ’42 έφτανε στο τέλος του και η νέα χρονιά επεφύλασσε πολλές συγκινήσεις, συγκρούσεις και τραγωδίες για την Εθνική Αντίσταση…*

** Στις 22 Νοεμβρίου 2009 έγινε και φέτος η εκδήλωση για την επέτειο της ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη και αυτό συνετέλεσε στην συμμετοχή πληθος κόσμου. Μεταξύ των επωνύμων που έδωσαν το παρόν και απώτησαν φόρο τιμής ήταν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ψαριανός ο οποίος αναφέρθηκε στην φοβεία που διακατείχε τους συμμετέχοντες στην ίδια εκδήλωση την δεκαετία του ’60. Αξίζει να αναφερθεί οτι ο κ.Ψαριανός είναι ανιψιός του Καπετάν Νικηφόρου και η μητέρα του ήταν αντάρτισσα στο 2ο αντάρτικο. Εκτός των άλλων παρεβρέθησαν ο Άγγλος πρέσβης, η τελευταία σύζυγος του Στρατηγού Ζέρβα καθώς και πλήθος μαχητών του ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Παντελώς απόν το ΚΚΕ…

Η “ανείπωτη ιστορία” με μεγάλη χαρά αναγγέλει την παρουσία, στην εκδήλωση του Γοργοποτάμου, της συζύγου και μονάκριβης κόρης του θρυλικού καπετάνιου του ΕΛΑΣ και του 2ου αντάρτικου Καπετάν Στάθη. Ο καπετάν Στάθης καταγόταν από το Ροδολίβος Σερρών ενώ η σύζυγος του από τα χωριά της Δυτικής Καστοριάς. Η δράση του στις περιοχές Καϊμακτσαλάν, Βέρμιο και Πάικο υπήρξε θρυλική. Διετέλεσσε καπετάνιος του 30ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ ενώ έδρασε στην ως άνω περιοχή και στο 2ο αντάρτικο. Συμμετείχε στην επιχείρηση Κωρωνίς στον τομέα Χάρος-Πύργος Κοτύλης όπως μας ενημερώνει ο Αχιλλέας Παπαιωάννου στο βιβλίο “Η παρέλαση των γιγάντων”. Η σύζυγος του (Κωνσταντινιά) γνώρισε σε νεαρή ηλικία τον μεγάλο καπετάνιο Γιαννούλη που την στρατολόγησε στον ΕΛΑΣ. Ακουλουθεί ο ΔΣΕ, η φυγή στο Ουζμπεκιστάν, η γνωριμία της με τον Καπετάν Στάθη, ο επαναπατρισμός και η εγκατάσταση στην Θεσσαλονίκη την δεκαετία του ‘80.

Επιπλέον είχαμε την τιμή να μας δεχτεί στο σπίτι της στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, να μιλήσουμε εκτενώς για τον ΕΛΑΣ, τον ΔΣΕ , την γνωριμία της με τον Γιώργο Γιαννούλη, τον Άρη κτλ. Το παρόν blog, ευαισθητοποιημένο σε θέματα αγωνιστών, δεσμεύεται οτι θα παρουσιάσει σύντομα την ανείπωτη ιστορία του Καπετάν Στάθη καθώς και πλήθος άγνωστων ιστοριών για τους ΕΛΑΣ, ΔΣΕ. Αξίζει να μνημονευθεί ότι ο Καπετάν Στάθης έδωσε το είναι τους χωρίς όρους για την πατρίδα αλλά ξεχάστηκε από τις στήλες των εφημερίδων και τις γραμμές των ιστορικών βιβλίων της εποχής του...

*Πηγές: - Αποστολή Harling, Θέμης Μαρίνος

- Αγώνες της Φυλής, Μυριδάκης Μιχαήλ

Θυμίζει κάτι από... την Θ.Δ.

2010-03-27T14:58:00.001+02:00

Ξεφυλλίζοντας το αρχείο της "ανείπωτης ιστορίας" με κάποιες από τις εφημερίδες του Φεβρουαρίου βρήκαμε ένα ωραίο (για άλλη μια φορά) άρθρο του Χρ. Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή της Κυριακής. Με νωπές στην μνήμη τις επιστολές του Μική Θεοδωράκη προς την κυρία Δραγώνα αλλά κυρίως την πολύωρη συνέντευξη του στην εκπομπή "Στα Άκρα" αυτοπαρακινήθηκαμε να δημοσιεύσουμε αυτούσιο το κείμενο του Χρ.Γιανναρά.

Τα φαινόμενα εκούσιας και ακούσιας αποδόμησης της Ελληνικής Παιδείας καθώς και η απώλεια της Ελληνικότητας που επικαλείται ο Θεοδωράκης είναι αλληλένδετα και δυστυχώς καλύπτοναι από τον μανδύα της αναθεωρήσεως της Ιστορίας, της πολυπολιτισμικής κοινωνίας και πολύ φοβόμαστε σε λίγο καιρό των οικονομικών μέτρων...

Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία

Tου Χρηστου Γιανναρα

Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Ελληνας ή ό, τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

Οταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή «λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» – το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ. λπ., κ. λπ.

Διαφορετικόν ανθρωπολογικό τύπο διαμορφώνει μια συλλογικότητα με παρελθόν κατακτητικών κυρίως πολέμων, επιθετικών αναζητήσεων «ζωτικού χώρου», αποικιοκρατικών εθισμών, και διαφορετικόν μια άλλη που αιώνες πολλούς κυρίως αμυνόταν, επιβίωνε χάρη στην πανανθρώπινη εμβέλεια της πνευματικής της πραμάτειας. Διαφορετική νοο-τροπία και ήθος χαρακτηρίζει μια συλλογικότητα που η μεταφυσική της αναφορά ήταν πάντοτε ένας Θεός τιμωρός, αμείλικτος δικαστής και σαδιστής πατέρας, η «αμαρτία» παράβαση νόμου, ενοχή, εξαγοράσιμος κολασμός, και διαφορετική προκύπτει μια συλλογικότητα που ξέρει τον Θεό «νυμφίο», «εραστή μανικώτατον» του ανθρώπου και την αμαρτία «αστοχίαν», «απόπτωσιν από του στόχου», του στόχου πληρότητας της ζωής που είναι ο «όντως έρως».

Δεν ανήκουμε σε «εθνότητα», είναι ανεπαρκέστατη η λέξη. Ανήκουμε σε μια γλώσσα, σε μια κοινή ιστορική εμπειρία, σε μια παράδοση και συνέχεια πείρας, νοοτροπίας, μεταφυσικής ελπίδας. Αλλά αυτό το «ανήκειν», το «συνυπάρχειν» με κοινό, συνεκτικό της συλλογικότητας «τρόπο», βιώνεται και κατανοείται σε συνάρτηση πάντοτε με την καλλιέργεια του καθενός, το αισθητήριό του «ποιότητας» της ζωής.

Οι φτηνοί άνθρωποι του ό, τι φάμε ό, τι πιούμε και ό, τι τέλος πάντων ηδονικό αρπάξουμε, παρακάμπτουν το υπάρχειν (που είναι πάντοτε συνύπαρξη) και λογαριάζουν για ζωή το «έχειν»: Να κατέχουν, να εξουσιάζουν, να τα έχουν όλα υποταγμένα στις απαιτήσεις του εγώ. Καταλαβαίνουν τη συλλογικότητα μόνο σαν «κράτος» και το «ανήκειν» μόνο σαν συμβατική «υπηκοότητα». Λογαριάζουν το κράτος σαν εξουσιαστικό μηχανισμό διαχείρισης των κοινών και τους ενδιαφέρει μόνο για όσα χρηστικά τους παρέχει.

Πολύ συχνά, φτηνοί άνθρωποι ορέγονται τη διαχείριση του κράτους, την εξουσία της διαχείρισης. Οχι για να υπηρετήσουν τον δημιουργικό δυναμισμό της κοινωνικής συνοχής, τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, τη θησαυρισμένη παράδοση, τη μεταφυσική ελπίδα – είναι ευτελείς άνθρωποι, δεν καταλαβαίνουν τίποτε από αυτά. Διψάνε εξουσία από ιδιοτέλεια και μόνο: Να προβληθεί το εγώ τους, να εξαρτώνται όλοι οι άλλοι από αυτούς, να βρίσκονται συνεχώς στη δημοσιότητα, να εισπράττουν κολακείες και χειροκροτήματα. ΄Η για σκοπιμότητες χυδαίου ηδονισμού: Να μπορούν να κλέβουν το δημόσιο ταμείο, να διαπλέκονται με μεγιστάνες του πλούτου και να δωροδοκούνται, να ζουν με πολυτέλεια ονειρώδη για τις ικανότητές τους και την καταγωγική τους ανέχεια.

Αφού λογαριάζουν τη συλλογικότητα μόνο σαν χρηστικό δεδομένο, ωφελιμιστική πραγματικότητα, τι πιο φυσικό να είναι απάτριδες, διεθνιστές, συνεπέστατοι «αποδομιστές» κάθε μη χρηστικής εκδοχής των θεμελίων της συνύπαρξης – της γλώσσας, της παιδείας, της Ιστορίας, της Τέχνης, της πολιτικής, της μεταφυσικής. Και για να προσδώσουν εγκυρότητα στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, καταφεύγουν στην πιο αναχρονιστική και άκριτη ανάγνωση του Μαρξισμού: Βλέπουν τη συλλογικότητα να συγκροτείται μόνο στη «βάση» των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, επομένως ο πολιτισμός, οι διαφορές των πολιτισμών, η ποικιλία των παραδόσεων, δεν είναι παρά «εποικοδόμημα» σε αυτή την πρωτεύουσα βάση. Πώς λοιπόν να μην είναι πανέτοιμοι, παίρνοντας την εξουσία, να καταστρέψουν τη γλώσσα, να στρεβλώνουν και κατασυκοφαντήσουν την ιστορία του τόπου τους, να διασύρουν την αξιοπρέπεια του λαού τους, να χλευάσουν τη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια, να πρακτορεύσουν (με το αζημίωτο) ξένα συμφέροντα;

Η καταφυγή της μηδενιστικής πολιτικής πρακτικής σε μαρξιστικά ψιμύθια, προκειμένου να εξωραϊστεί ο πρωτογονισμός της ακοινώνητης εγωκεντρικής ύπαρξης, δεν περιορίζει το σύμπτωμα σε μόνη την παράταξη της δήθεν Αριστεράς. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, η διαχείριση της Παιδείας ανατίθεται (από κάθε κυβέρνηση οποιουδήποτε κόμματος και πρωθυπουργού) σε άτομα του ανθρωπολογικού τύπου των «αποδομιστών». Και αν υπάρξουν διαμαρτυρίες για την προκλητική αυθαιρεσία και αναίδεια αυτών των ατόμων, ξεσηκώνεται αμέσως μια θαυμαστά συντονισμένη συγχορδία υπερασπιστών της «αποδόμησης», συγχορδία από πριμαντόνες της δημοσιότητας που καλύπτουν όλο το «πολιτικό» φάσμα: από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την πιο φανταιζίστικη τάχα και Αριστερά.

Οταν έγραφε ο Καβάφης: «... το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν», απηχούσε μιαν επίγνωση της ελληνικότητας αυτονόητη στις μέρες του για μεγάλες πληθυσμικές ομάδες (όχι μόνο ελληνόφωνες). Από μια τέτοια επίγνωση (συνάρτηση καλλιέργειας) στερούν τον Ελληνισμό (τον ελλαδικό και της διασποράς) οι θλιβερές συμπλεγματικές φιγούρες που προσλαμβάνονται στο υπουργείο Παιδείας (με κάθε κυβέρνηση) για να οργανώσουν την κοινωνική άμυνα απέναντι στην απειλή του «εθνικισμού».

Οι πολλοί απλοί άνθρωποι που επενδύουν συναισθηματικά σε ιδεολογικές γενικότητες περί ενδόξων προγόνων και πρωτοπορίας άλλοτε στον πολιτισμό, δεν μπορούν πια να έχουν την επίγνωση της καβαφικής ελληνικότητας. Νιώθουν, όμως, να βιάζεται ο ψυχισμός τους από την πολιτική μεθοδικού αφελληνισμού της ελληνόφωνης (ακόμα) κοινωνίας. Και η μόνη λογική εξήγηση που βρίσκουν γι’ αυτό τον βιασμό, συνάγεται από συμπεριφορές που όζουν «πρακτοριλίκι». Δεν είναι μυστικό ότι ο «ξένος παράγων» θέλει από το ελλαδικό κρατίδιο να απεμπολήσει εσπευσμένα την ελληνικότητα της Κύπρου, της Μακεδονίας, του Αιγαίου – τουλάχιστον.

Ολα έχουν μια τιμή. Εκτός από την καβαφική ελληνικότητα.

Υ.Γ. Η "ανείπωτη ιστορία" πολύ σύντομα θα επανέλθει με σειρά αρθρών ιστορικού περιεχομένου της περιόδου 1940-49 καθώς και με αφιερώματα σε ξεχασμένες ιστορίες που διαδραματίστηκαν στο εξωτερικό.

Πως να το πώ; Μια αγάπη για την πατρίδα!

2010-01-13T20:27:00.002+02:00

Όσοι έχουν παρακολουθήσει τις αναρτήσεις σε αυτό εδώ το blog θα έχουν δει συχνά να αναφερόμασε στους μαχητές της Εθνικής Αντίστασης της περιόδου 1941-44 ένας εκ των οποίων (εμπνέει θαυμασμό και δέος στον διαχειριστή) είναι ο Αχιλλέας Παπαιωάννου, ετών 91, κάτοικος Θεσσαλονίκης αλλά καταγώμενος από την Καλή Βρύση Καστοριάς. Η ανείπωτη ιστορία έχει δεσμευτεί οτι θα αναφερθεί (με σειρά μάλιστα αρθρών) στην πορεία της ζωής του Παπαιωάννου στο μέλλον.

Αφορμή για να γραφτεί αυτό το κείμενο ήταν η απάντηση της Θ.Δραγώνα στον Μ.Θεοδωράκη, για την επιστολή του τελευταίου στον Στέφανο Ληναίο, και η ανταπάντηση αυτού στην κυρία Δραγώνα. (το παρόν blog θέλει να υπενθυμήσει στους αναγνώστες ότι η κυρία Δραγώνα είναι επιλογή του περιβάλλοντος Παπανδρέου για την θέση Ειδικής Γραμματείας Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων και σύζυγος του Νίκου Μουζέλη, εκλεκτού του Κ.Σημίτη). Το πόσο βέβαια προστετεύονται οι επιλογές Παπανδρέου από τα μ.μ.ε. μπορείτε να το καταλάβετε στο τέλος της επιστολής Θεοδωράκη...Είναι πασιφανές οτι ο πρωθυπουργός (γνωστός για τις "προωθημένες" του απόψεις) πρέπει να μείνει στο απυρόβλητο πάση θυσία, κάτι που φάνηκε και το καλοκαίρι σε εκδήλωση που έγινε σε Ελληνικό νησί (η ανείπωτη ιστορία δεσμεύεται για αποκαλύψεις σύντομα).

Διαβάζοντας το κείμενο του Μίκη, μας ήρθε στην μνήμη μια παλιά συνέντευξη (2000) του Αχιλλέα Παπαιωάννου στην ΕΡΤ στα πλαίσια μιας εκπομπής για τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στην Τασκένδη. Όταν προς στο τέλος της εκπομπής, ερωτήθη ο Παπαιωάννου "τώρα, μετά από τόσα χρόνια τι έχει να πει για τους αγώνες του" (Ελληνοαλβανικό μέτωπο, οχυρά Ρούπελ, Εθνική Αντίσταση, 2ο αντάρτικο, εξορίες κτλ) απάντησε: ΔΕΝ ΑΠΑΡΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΟΥ, ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ. ΕΔΩΣΑ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ..ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ!!!

Αυτό ήταν και το πνεύμα της νεολαίας του '40 (μεταξύ των οποίων και ο Μίκης) στο οποίο αναφέρεται ο Θεοδωράκης. Απολαύστε τον:

Η επιστολή της κ. Δραγώνα:

2 Ιανουαρίου 2010

Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη,

Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα.
Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου.
Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο.
Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε.
Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας.

Με εκτίμηση

Θάλεια Δραγώνα

Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα

Απάντηση Μίκη

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Επιφανους 1

117 42, Αθήνα

τηλ. 210-9214863

fax 210-9236325

e-mail: mikisthe@otenet.gr

Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα

Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας

Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία

του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα

Αθήνα, 10.1.2010

Αγαπητή κυρία Δραγώνα,

Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».
Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.
Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».
Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».
Aυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.
Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.
Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.
Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.
Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.
Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.
Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.

Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.
Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.
Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.
Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.
Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.
Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!
Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.
Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.
Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.
Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.
Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.

Τέλος οφείλω να σας πω ότι:

Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:
«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)

Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».

Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».
Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.
Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».
«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)
Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.
Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.

Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.
Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.
«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.
Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.

Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;
Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…
Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.

Σας χαιρετώ,

Μίκης Θεοδωράκης

ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!

Μίκης...Reloaded!

2009-12-28T21:28:00.000+02:00

Με αρκετό ενδιαφέρον παρακολουθεί η "ανείπωτη ιστορία" την πάσης φύσεως αρθογραφία σημαντικών προσωπικοτήτων της ελληνικής κοινωνίας. Πολλοί ευρωληγούρηδες, πνευματικοί κοτζαμπάσηδες και εργολάβοι της κοινωνικής ευαισθησίας μπορεί και να τους αποκαλέσουν τρελούς, ακραίους, συντηρητικούς κτλ. Το παρόν blog, πιστό στις θέσεις-αρχές του, αποφάσισε να αναδημοσιεύσει, για ανείπωτη ιστορία αυτού του μήνα, την πρόσφατη επικοινωνία του Μίκη Θεοδωράκη με τον Στέφανο Ληναίο.

Το περιεχόμενο του κειμένου εκφράζει τις ανησυχίες του Μίκη Θεοδωράκη για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα τόσο στο εσωτερικό όσο και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και καλύπτει πλήρως τον διαχειριστή του blog σε επίπεδο ανησυχιών και όχι μόνο. Είναι δε αξιωσημείωτο οτί αυτές οι σκέψεις δεν προέρχονται από κάποιον με "δεξιό"-αμαρτωλό κατά κάποιους παρελθόν αλλά από ένα παλιό μέλος του ΚΚΕ, που συμμετείχε στα Δεκεμβριανά, εξωρίστηκε στην Ικαρία κ.α. και κυνηγήθηκε από το καθεστός των Συνταγματαρχών. Επομένως οι αντίπαλοι του έχουν αιτίες αλλά όχι πολλές αφορμές για να τον κρεμάσουν...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:

Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.

1) Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή.

Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.

2) Σκόπια: Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι’ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι , η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή!

Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ’ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του

ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους.

Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του … Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν.

Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι.η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.

3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας.

Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το χτύπημα της ελληνικότητας αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου.

Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.

Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα την μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται.

Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.

Αθήνα, 21.12.2009

Τα κείμενο εστάλη στο Στέφανο Ληναίο, μαζί με την επιστολή:

Αγαπητέ μου Στέφανε,

Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»). Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικόυ έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».

Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».

Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας: «Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελυθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.»

Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…

Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεαι η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών. Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα.

Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν, ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.

Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ’ αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».

Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.

Σε χαιρετώ με αγάπη,

Μίκης Θεοδωράκης

Πηγή: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=22683#22683

Λίβερπουλ: Η πόλη των Νοτίων

2009-12-17T21:31:00.003+02:00

Λίβερπουλ: Μια γοητευτική πόλη στον βορρά της Αγγλίας με το λιμάνι της γνωστό παγκοσμίως. Μια πόλη με ιδιαίτερη ιστορία. Αν ρωτήσεις έναν Ευρωπαίο τι σημαίνει Λίβερπουλ πιο πιθανό είναι να εκθιάσει την ομάδα ποδοσφαίρου της πόλης της δεκαετίας του '70 και '80. Ένας μη-Ευρωπαίος ίσως μιλήσει για το θρυλικό συγκρότημα των Beattels.

Για τους λάτρεις της αμερικάνικης ιστορίας όμως το Λίβερπουλ είναι συνδεδεμένο με τους Νότιους του Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865). 150 χρόνια πριν η πόλη ήταν μεγάλο κέντρο εμπορίου και δουλεμπορίου και πολλοί Ευρωπαίοι αναχωρούσαν ως μετανάστες από εκεί για τις Η.Π.Α. Επίσης δέχονταν επισκέψεις από πολλούς θαλασσοπόρους και ναύτες.

Στις αρχές φθινοπώρου μια ενδιαφέρουσα ανακάλυψη συγκίνησε τους λάτρεις του Αμερικάνικου Εμφυλίου. Ο Tom Sebrell, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, με έδρα το Queen Mary, βρέθηκε με τους μαθητές του μπροστά σε ένα τραγικό μα συνάμα ευχάριστο θέαμα: τον τάφο του Charles Prioleau.

Ο Prioleau είχε γεννηθεί στην Νότια Καρολίνα (South Carolina), μια από τις πολιτείες των Νοτίων, και υπήρξε υποστηρικτής τους στον Εμφύλιο. Κατά την διάρκεια του πολέμου βρισκόταν στο Λιβέρπουλ έχοντας επιχειρήσεις εμπορίας κυρίως βαμβακιού. Η βοήθεια του προς τους Νότιους αφορούσε προμήθειες υλικών, όπλων και αγορά-εξοπλισμό μεγάλων πολεμικών πλοιών. Έτσι μέσω των ενεργειών του αγοράστηκαν και ναυπηγήθηκαν στο Λίβερπουλ τα ξακουστά πλοία των Νοτίων CSS Alabama, CSS Florida ενώ το CSS Sheinandοah ναυπηγήθηκε στο Tyneside.

Μετά την ήττα των Νοτίων ο Prioleau εξαφανίστηκε από το Λίβερπουλ. Η εταιρία του Fraser, Trenholm and Co. φαλήρισε εξαιτίας αποζημιώσεων. Οι απόγονοι του, που σήμερα ζουν στην Αγγλία, στις ΗΠΑ και στην Αφρική δεν ήξεραν που θάφτηκε. Κάποιοι νόμιζαν οτι ήταν στο Βέλγιο ενώ άλλοι είχαν ακούσει οτι βρισκόνταν σε ένα μέρος με το όνομα Kelsall.

Ο καθηγητής Sebrell τελικά ανακάλυψε τον Prioleau στο Kensall Green Cemetary του Λονδίνου όπου βρίσκονται και οι σοροί άλλων ιστορικών προσωπικοτήτων όπως της Lady Byron (σύζυγος του Λόρδου Βύρωνα), ο Antony Trollope κτλ. Φαίνεται οτι μετά τον Εμφύλιο ο Prioleau μετακόμισε με συγγενείς στο Λονδίνο. Εκεί μετέφερε πολλά προσωπικά έγγραφα από το Λίβερπουλ τα οποία μαζί με τα αρχεία της εταιρίας του αποτελούν το αρχείο Fraser Trenholm Archive που σώζεται στο μουσείο Liverpool Maritime. Μέσα σε αυτά τα αρχεία μπορεί να δει κανείς ξεκάθαρα την κινητοποίηση του στον αγώνα των Νοτίων μέσω δανείων, ναυπήγησης πλοίων, αλληλογραφίας με Αμερικάνους Αξιωματούχους κατά τον εμφύλιο κτλ. Μάλιστα αναφέρετε στα αρχεία οτι το 1864 διοργάνωσε συνάντηση-Bazaar επωνύμων στο Λίβερπουλ στην εκκλήσια St.George με το όνομα Southern Prisoners' Relief Fund. Σε 5 ημέρες συγκέντρωσε 20.000$(!) ενώ υπήρχε και λαχειοφόρος με δώρο ένα γαϊδουράκι!

Ο Prioleau απεβίωσε το 1877. Το μνήμα του είναι λιτό, δεδομένου της ζωής που έκανε, ενώ η οικεία του στο Liverpool (στολισμένη με κάθε λογής αντικείμενα που παραπέμπουν στους Νότιους καθώς και πορτρέτα αυτού και της συζύγου του Mary) ανήκει πλέον στο ομώνυμο πανεπιστήμιο. Η δε χώρα που τον υποδέχτηκε στα χώματα της αναγκάστηκε να πληρώσει στις ΗΠΑ 3.3 εκατ.λίρες (!) αποζημίωση το 1873 εξαιτίας των καταστροφών που επέφερε στους Βορείους το USS Alabama που ναυπήγησε ο ίδιος.

Ο ερευνητής Sebrell πιστεύει οτι η ανακάλυψη του Prioleau θα φέρει ιστοροτουρισμό στο Λίβερπουλ. Ιδιαίτερα μιας που και το 2011 αναμένεται μεγάλη έκθεση στο Liverpool για τα 150 χρόνια από την έναρξη του Αμερικάνικου Εμφυλίου...

Πωγώνι: Μια ανείπωτη ιστορία στο έπος του '40

2009-11-07T13:52:00.114+02:00

Η "ανείπωτη ιστορία", πιστή στην εισαγωγική της διακήρυξη, θα παρουσιάσει και αυτόν τον μήνα μια ιστορία περίπου άγνωστη. Πριν από λίγες ημέρες βρεθήκαμε στην Ήπειρο με αφορμή την επέτειο των 69 χρόνων από την έναρξη του Ελληνοιταλικού πολέμου. Από τις 26-30 Οκτωβρίου παρακολουθήσαμε από κοντά γεγονότα σχετιζόμενα με τον εορτασμό του έπους του '40.

Είμασταν στις εορταστικές εκδηλώσεις στο Καλπάκι (με την αναπαράσταση της ομώνυμης μάχης), τις παρελάσεις στα σχεδόν ερημωμένα χωριά της Ηπείρου (που πρώτα ένιωσαν την μπότα του Ιταλού εισβολέα το '40), και σε παρουσιάσεις σημαντικών βιβλίων.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση θα παρουσιάσουμε συνοπτικά την ιστορία μιας ιδιαίτερης περιοχής. Μιας περιοχής ξεχασμένης, "πάνω εκεί στις Πίνδου μας τις κορυφές", που ζεί με τις αναμνήσεις τις. Αναμνήσεις που ξεκινούν απο αρκετά μακρυά αλλά εμείς θα επικεντρωθούμε στην περιόδο της Ιταλικής εισβολής. Αφορμή για αυτό μας έδωσε η πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση του βιβλίου του Κ.Κωστούλα που διεξήχθει στις 26 Οκτωβρίου στο Παλαιό ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ στα Ιωάννινα. Το βιβλίο με τίτλο "Γεγονότα στο Πωγώνι 1940-41" περιγράφει ανάγλυφα γεγονότα που ακολούθησαν την εισβολή των Ιταλών στο Πωγώνι...

Ο κόσμος πολύς. Η συγκίνηση έκδηλη. Ο σκοπός? Ιερός. Για όσους έχουν εντρυφήσει σε ανάλογες καταστάσεις το σκηνικό ήταν συνήθες: Ο Κώστας Κωστούλας, μελετητής-ιστορικός παρουσίαζε άλλο ένα βιβλίο του. Ετούτη την φορά υπήρχε μια ιδιαιτερότητα όμως: το βιβλίο αφορούσε όχι μόνο το έπος του '40 αλλά κάτι πιο σημαντίκό, την ανείπωτη ιστορία του Πωγωνίου, μιας μικρής επαρχίας στις Βορειοδυτικές εσχατιές της Ελλάδας.
Μετά την εισβολή των Ιταλών στις 28 Οκτώβρη, ήρθε κατοχή που δεν διήρκεσε πολύ (λόγω της μετέπειτα αντεπίθεσης του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ) από την γραμμή άμυνας του Καλπακίου εώς την Β.Ήπειρο). Ο Κ. Κωστούλας συγκέντρωσε σε αυτό το βιβλίο πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες της περιόδου.

Κεντρικό ρόλο στην ιστορία των επιχειρήσεων στο Πωγώνι το '40 διαδραματίζει το Ανεξάρτητο Τάγμα Δελβινακίου (ΑΤΔ) εγκατεστημένο στο Χάνι Δελβινάκι με επικεφαλή τον Αντισυνταγματάρχη Μαρδοχαίο Φριζή. Το ΑΤΔ (με τρεις λόχους και σταθμό Διοίκησης) υπάγεται στην θρυλική VIII Μεραρχία υπό τον Στρατηγό Κατσιμήτρο και έχει ως τομέα δράσης την περιοχή από την Μουργκάνα εώς την Νεμέρτσικα.
Οι μαρτυρίες πολλές. Τα χαρακώματα προετοιμάζονταν από τους ντόπιους 1 χρόνο πριν. Τί έγινε όμως κατά την είσοδο των Ιταλών?
Η VIII Μεραρχία ενισχύεται πριν τον πόλεμο με την δημιουργία του ΑΤΔ αφού ήταν ορατός ο κίνδυνος εισβολής. Η επάνδρωση γίνεται κυρίως με Ηπειρώτες σε επιστράτευση τον Αύγουστο του '40 ενώ οι Ιταλοί έχουν από το 1939 εισβάλει και καταλάβει την Αλβανία. Οι υπόχρεοι προς επιστράτευση δέχονται ατομικές προσκλήσεις καταταγής.
Από μαρτυρίες στο εξαίρετο βιβλίο του Κωστούλα συνάγεται οτι η οργάνωση και ανάπτυξη του ΕΣ στην περιοχή είχε διευθετηθεί πριν τον Οκτώβριο. Μάλιστα ήταν τέτοια που είχε εγκατασταθεί στον Κακόλακκο σταθμός αεράμυνας, με 12 φαντάρους, με σκοπό την καταγραφή Ιταλικών πτήσεων. Αντιαρματικά φράγματα, ορύγματα, πάσης φύσεως εμπόδια στήνονται σε διάφορες περιοχές (π.χ. πυκνόφυτο δάσος της Μπούνας). Λόχοι εγκαθίστανται στα παραμεθώρια χωριά (Στραβοσκιάδι, Δρυμάδες) και όλοι περιμένουν τις διαταγές!
Οι Ιταλοί παρά τα εμπόδια που συναντούν (μέχρι και καταστροφή εκ μέρους του ΕΣ ιστορικών γεφυριών βλ. γέφυρα Γκόλα, Αγίων) προελαύνουν εως το Καλπάκι. Περί αυτού ο Στρατηγός Κατσιμήτρος αργότερα εξήγησε τους λόγους επιλογής της περιοχής Καλπακίου-Καλαμά ως γραμμή ύστατης άμυνας. Κατά τον Στρατηγό το ηθικό των στρατιωτών, καταγόμενων κυρίως από την Ήπειρο, θα έπεφτε αν άφηναν μακρυά τα σπίτια τους και αμύνονταν πολύ "μέσα" στον Ελληνικό χώρο. Ενδεικτική είναι η συγκινησιακή ατμόσφαιρα που περιγράφει ο συγγραφέας κατά τον αποχαιρετισμό του Λοχία Θάνου με τους δικούς του στην Μερόπη Πωγωνίου: "Με δάκρυα και πολλά κλάματα αποχωρίζομαι του πατρός μου, της μητρός μου και των αδελφών μου". Επίσης μια άγνωστη γιαγιά ξεπροβοδίζει τους στρατιώτες στο Βασιλικό λέγοντας: "Παναγιά μου βοήθα τα παιδιά. Να κάνει καλό καιρό να πολεμήσουν".

Στο κεφαλοχώρι Πωγωνιανή η Ιταλική κατοχή βρίσκει τους κατοίκους φοβισμένους και βωβούς. Οι Ιταλοί συνεννοούνται με τον Γυμνασιάρχη και τις ντόπιες αρχές. Η κυρά Βρύκλω (Ευρύκλεια) Κουβάτση θυμάται χαρακτηριστικά τους Ιταλούς φαντάρους να έρχονται στο σπίτι και να της ζητούν φαγητό. Αυτή τους φίλεψε με ψωμί και αυγά και μάλιστα έδωσαν στον μονάκριβο γιο της Κώστα μια σοκολάτα. Αντίθετα, στα γύρω χωριά η κατάσταση έιναι πιο δύσκολη: οι Αλβανοί Λιάμπηδες πλιατσικολογούν και μάλιστα πέρνουν μέχρι και τις παραδοσιακές Πωγωνίσιες στολές.
Στο μεταξύ η μεραρχία Φεράρα των Ιταλών (που αρχικά εισέβαλε) εγκαθιστά το κέντρο διοικήσεως στο Δελβινάκι ενώ ο διοικητής του ΑΤΔ Φριζής βρίσκεται στα Δολιανά μετά την υποχώρηση. Στις 14 Νοεμβρίου αρχίζει η αντεπίθεση του ΕΣ με προεξέχων το ΑΔΤ. Πολλές μάχες διεξάγονται εκεί που είχαν ξανακαταβληθεί κατά την εισβολή. Συγκινητική είναι η περιγραφή του τέλους του ηρωικού Ταγματάρχη του ΑΔΤ Αλεβιζάτου Τζαννή στην μάχη προ της Βήσσανης (19/11/1940). Ο θρήνος καταλαμβάνει τους στρατιώτας και το κλίμα γίνεται βαρύ.
Στις 20 του Νοέμβρη ο ΕΣ μπαίνει στο Δελβινάκι ως απελευθερωτής-νικητής. Βέβαια οι βομβαρδισμοί του Πωγωνίου από τους υποχωρούντες Ιταλούς δεν σταματούν. Μάλιστα πολλοί Πωγωνίσιοι απείχθησαν (Ξηρόβαλτο, Ορεινό κτλ) από τους Λατίνους. Πλέον έχει αρχίσει η επέλαση του ΕΣ με τις γνωστές εξελίξεις : απελευθέρωση Β.Ηπείρου, οπισθοχώρηση, Κατοχή, απελευθέρωση, εμφύλιος...

Τιμώντας τα γεγονότα αυτά η πολιτεία πραγματοποίησε και φέτος στις 27 Οκτωβρίου εκδηλώσεις στο Καλπάκι. Παρεβρέθησαν εκ μέρους της κυβέρνησης ο Αντιπρόεδρος κ. Πάγκαλος, εκ μέρους της ΝΔ. ο ευαισθητοποιημένος βουλευτής Γ.Σούρλας (γνωστός ο αγώνας του για την περισυλλογή-ταφή των οστών των Πεσόντων Μαχητών στη Β.Ήπειρο), αντιπρόσωπος του ΛΑ.Ο.Σ., ο διοικητής της VIII μεραρχίας Ηπείρου και πλήθος τοπικών αρχόντων. Αλγιεινή εντύπωση προκάλεσε στον διαχειριστή η απουσία επίσημης αντιπροσώπευσης του ΚΚΕ και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Τραγικότερο δε όλων η υποτίμηση ενός από τους ελάχιστους ζώντες αγωνιστές του '40 που αφέθηκε χωρίς καμμία φροντίδα-ενδιαφέρον να παρακολουθεί την τελετή με τους συγγενείς του. Ντροπή!!!

H ξεχασμένη πτήση!!!

2009-11-05T20:51:00.009+02:00

Τον περασμένο Αύγουστο τα μ.μ.ε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα στην απελευθέρωση και επιστροφή του Al-Megrahi στην πατρίδα του Λιβύη. Το σενάριο για τους μυημένους φάνταζε γνωστό: Άραβας (Λίβυος) τρομοκράτης, καταδικασμένος σε ισόβεια για την ανατίναξη της πτήσης της Pan-Am στην περιοχή Lockerbie της Σκωτίας τον Δεκέμβριο του 1988, γύριζε ελεύθερος στην πατρίδα του ύστερα από προδωτική χάρη που του απένειμε δικαστήριο της Σκωτίας.

Η επίσημη δικαιολογία του δικαστηρίου ήταν η άσχημη κατάσταση της υγείας του (προστάτης σε προχωρημένη μορφή). Πολλά μέσα ενημέρωσης βέβαια τόνισαν οτι η Αγγλία ήρθε σε συμφωνία με την Λιβύη με αντάλλαγμα την εκμετάλλευση των πετρελαίων της χώρας. Όλα αυτά ακούγονταν ωραία και σύμφωνα με το γενικότερο κλίμα ισλαμοφοβίας που διακατέχει την Υφήλιο μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η "ανείπωτη ιστορία'' ψάχνωντας το θέμα βρήκε την ιστορία μιας ξεχασμένης πτήσης. Μιας πτήσης που προηγήθηκε αυτής της Pan-Am αλλά είχε ένα ελλάτωμα: η πλειονότητα των επιβατών της ήταν από την Μέση Ανατολή...
Όλα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1988, 5 μήνες πριν την πτήση της Pan-Am. Την περίοδο εκείνη ο πόλενος Ιράν-Ιράκ πλησίαζε στο τέλος του. Οι ΗΠΑ ταγμένες στο πλευρό του Ιρακ είχαν στείλει δυνάμεις στα στενά του Περσικού Κόλπου νότια του Ιράν. Στις 3 Ιουλίου ήταν προγραμματισμένη η πτήση 655 απο το Ιράν στα Η.Α.Ε.. Όμως δεν έμελε ποτέ να ολοκληρωθεί αφού κατερίφθει από το αμερικάνικο πλοίο USS Vincennes που "παραμόνευε" στα στενά.
Είναι αλήθεια οτι η διεθνή κατακραυγή για τις ΗΠΑ ήταν μεγάλη. Ως αποτέλεσμα αναγκάστηκαν και πλήρωσαν αποζημίωση στους συγγενείς των 290 θυμάτων ύψους 68.1 εκατ.$. Καμμία άλλη κύρωση όμως δεν τους επεβλήθει...
Στον αντίποδα, ο Al-Megrahi και μέσω αυτού η Λιβύη γνώρισαν την διαπόμπευση από την πολιτισμένη διεθνή κοινότητα στις διάφορες δίκες που ακολούθησαν την ανατίναξη της πτήσης της Pan-Am. Ποτέ δεν απεδείχθη οτι ο ίδιος έβαλε την βόμβα στην εν-λόγω πτήση. Οι Σκωτσέζοι δικαστές μάλιστα ανέφεραν το 2001 οτι υπήρχαν απλές (circumstantial) ενδείξεις ενοχής αλλά όχι αποχρώσες...
Η υποδοχή του Megrahi στην Λιβύη κατακρίθηκε στην Δύση. Όμως δεν υπήρξε ανάλογη ευαισθησία όταν ο Διοικητής του USS Vincennes William Rogers τιμήθηκε από τον πρόεδρο Bush με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής το 1990. H υποδοχή βέβαια που επιφυλάχτηκε στον Rogers με την επιστροφή του στις ΗΠΑ, μετά το χτύπημα στην πτήση 655, ήταν θερμότατη. Και φυσικά η Λιβύη εκτός από τις κυρώσεις των ΗΠΑ και του ΟΗΕ αναγκάστηκε να πληρώσεις και ~3.5 δισεκατ.$ στους συγγενείς των θυμάτων πολύ απλά γιατί η πλειοψηφία τους ήταν από τις ΗΠΑ και την Αγγλία. Κάπως έτσι η πτήση 655 των Ιρανικών Αερογραμμών και τα 290 θύμματα αυτής ξεχάστηκαν για χάρη μιας άλλης πτήσης...

Μια βουβή...μεταφράστρια

2009-10-25T12:36:00.002+02:00

Οι έρευνες στις ΗΠΑ για την 11η Σεπτεμβρίου είναι ένα από τα θέματα που παρακολουθεί η "ανείπωτη ιστορία". Η αλήθεια είναι οτι μετά το πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής η αναμόχλευση αυτού του θέματος γίνεται πλέον από τα θύματα των συγγενών και ιδιώτες.

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε στο συντηρητικό περιοδικό American Conservative μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Siebel Edmonds. Η Edmonds υπήρξε μεταφράστρια του FBI στα Τουρκικά, φαρσί κτλ την περίοδο αμέσως μετά την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Επιπλέον απωλύθηκε τον Απρίλιο του 2002 εξαιτίας των μεταφράσεων που έκανε και ενόχλησαν κύκλους στην Washington.

Όλα άρχισαν με την πρόσληψη της στις 16 Σεπτεμβρίου του 2001 οπότε τις δώθηκε η μετάφραση ογκωδών φακέλων απο τα Τουρκίκα (και όχι μόνο) στα Αγγλικά. Η Edmonds βρήκε στοιχεία στις συνδυαλέξεις που αφορούσαν σχέσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ και μελών του Κονγκρέσου με οργανώσεις που η ίδια ονόμασε "ημιπαράνομες" (καλυπτόμενες κάτω απο τίτλους όπως "Πνευματικός Σύλλογος", "Πολιτιστικός Σύλλογος", "Φιλόπτωχο Ταμείο" κτλ) και σχετίζονταν με πωλήσεις όπλων, διακίνηση ναρκωτικών, γυναικών κτλ. Μάλιστα παρότι Τουρκικής καταγωγής δεν δίστασε να αναφέρει οτι ενορχηστρωτής και ενδιάμεσος των οργανισμών αυτών ήταν κάποιος Τούρκος.

Τα στοιχεία που έφταναν στα χέρια της αυτούς τους 7 μήνες εργασίας στο FBI ήταν καταιγιστικά:

- Από τον Απρίλιο του 2001 οι τρομοκράτες ήταν στην Αμερική και στα αρχεία που μετέφραζε γινόταν αναφορά σε χτυπήματα 5-6 εβδομάδες μετά τον Αύγουστο σε 4-5 μεγάλες πόλεις.

- Άνθρωποι του FBI συνεργάζονταν με τις "ημιπαράνομες" οργανώσεις. Ήταν οι ίδιοι υπάλληλοι του FBI που πριν την 9/11 είχαν εμποδίσει την μετάφραση των αρχείων που η ίδια τώρα μετάφραζε.

- Οι οργανώσεις αυτές χρηματίζονταν απο την ΜΙΤ (τουρκική μυστική υπηρεσία) και έδειναν χρήματα σε πολιτικούς.

Όταν η Εdmonds απευθύνθηκε στους ανωτέρους της, της είπαν να το βουλώσει και μάλιστα της έκαναν ενδελεχή έρευνα στο σπίτι παίρνοντας τον υπολογιστή της και υποβάλοντας την σε τεστ αλήθειας. Επίσης η αδερφή της στην Τουρκία ανεκρίθηκε απο την ΜΙΤ!!!

Κάπως έτσι λοιπόν η Εdmonds πλησίασε 2 Γερουσιαστές για να την βοηθήσουν. Αυτοί απευθύνθηκαν στον Γενικό Εισαγγελέα John Ashcroft ο οποίος όμως επικαλέστηκε, για πρώτη φορά από την δημιουργία τoυ, το States Secret Privilege, μια νομική δικλείδα που απαγόρευε απο την Sibel Edmonds να κάνει οποιαδήποτε δήλωση επί του Θέματος (μέχρι και ότι έιναι από την Τουρκία ή οτι μετέφραζε Τουρκικά). Επίσης όλα τα στοιχεία της υπόθεσης δεν ήταν πλέον διαθέσιμα.

Βέβαια επειδή η υπόθεση είχε γίνει γνωστή στους συγγενείς των θυμάτων υπήρξε κοινωνική πίεση και η Edmonds κατέθεσε στην επιτροπή της 9/11 σε ειδική αίθουσα με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας όπου εξέθεσε όλα τα στοιχεία που είχε από τις μεταφράσεις. Η επιτροπή δεν περιέλαβε τις μαρτυρίες της βουβής μεταφράστριας στο πόρισμα ενώ τα συμπεράσματα ήταν γενικόλογα αφήνοντας ικανοποιημένους τους πολιτικούς, το FBI την CIA κτλπ.

Όμως στις 8 Αυγούστου τις επετράπει να καταθέσει, και να λύσει έτσι την σιωπή της μετά απο 7 χρόνια, στην Washington για την υπόθεση Schmidt/Krikorian που αφορά την δράση του Τουρκικού Lobby για την αποτροπή της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Επιπλέον έδωσε και την γνωστή συνέντευξη στο American Conservative όπου αναφέρει εν συντομία :

- O Marc Mark Grossman, παλιός πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, είχε συνάψει στενές σχέσεις με Τούρκους αξιωματούχους, εγκληματικά γκρουπ, Ισραηλίτες αξιωματούχους κτλ. Έφυγε απο την πρεσβεία όταν βρέθηκαν για αυτόν στοιχεία για το σκάνδαλο Susurluk. O Mehmet Eymur που πήρε μέρος στο σκάνδαλο φυγαδεύτηκε στην Αμερική και του δώθηκε μάλιστα και υπηκοότητα. To δε κεντρικό πρόσωπο στην υπόθεση Abdullah Catli είναι και αυτός στις ΗΠΑ.

- Με τον επαναπατρισμό του ο Grossman έγινε απο τον πρόεδρο Bush ο ν.3 στο υπουργείο εξωτερικών (γνωστός για τις αντιελληνικές του θέσεις)

- Οι Richard Pearl, Douglas Feith, που υπήρξαν μέλη με ενεργό ρόλο στο επιτελείο Bush, έδειναν πληροφορίες (προσωπικού χαρακτήρα όπως οικογενειακά προβλήματα, αιτήσεις διαζυγίων, οικονομικά, χαρτοπαιξία κτλ) στον Grossman για σημαντικούς αξιωματούχους του Πενταγώνου ουτωσώστε να τους εκβιάζουν.

- Ο Grossman παρέδιδε αυτά στον γερουσιαστή Lantos καθώς και σε Τούρκους.

- O Lantos μέσω του Αlan Makovsky παρέδιδε στοιχεία που αφορούσαν εξοπλισμούς κτλ στο Εβραϊκό Lobby και στους Τούρκους.

- Το δίκτυο αυτών των κατασκόπων περιελάμβανε Τούρκους καθηγητές πανεπιστημίου (στο ΜΙΤ μόνο ανεφέρεται σε ένα πυρηνικό φυσικό) που λόγω θέσης διόριζαν σε καίρεια εργαστήρια εθνικής ασφάλειας "δικους τους" φοιτητές που παρείχαν έναντι μικρής αμοιβής πληροφορίες για θέματα άμυνας, πυρηνικών κτλ.

Όλα αυτά συνέβαιναν κάπου απο το 1996-1999. Το FBI συγκέντρωνε στοιχεία και για άλλους πολιτικούς (Dennis Hastert κτλ) αλλά λόγω της κρυφής μαγνητοφώνησης κάποιων πολιτικών το Υπουργείο Δικαιοσύνης σταμάτησε την έρευνα ως παράνομη...

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός οτι τα πρόσωπα που αναμείχθηκαν στα σκάνδαλα που περιέγραψε η Edmonds διαδραμάτισαν όλα ρόλο κατά την πρώτη θητεία του Bush 2000-2004 και σιγά σιγά και διακριτικά έφυγαν από το προσκήνιο πριν το τέλος της δεύτερης προεδρείας Bush το 2008. Ενδεικτικά:

- Ο Dennis Hastert ήταν πρόεδρος της Βουλής απο το 01/01/99-01/01/06

- Ο Pearl έφυγε απο το υπουργείο άμυνας το 2004

- Ο Faith έφυγε απο το υπουργείο άμυνας το 2005

- O Grossman πήρε σύνταξη το 2005

Έτσι λοιπόν όταν μπόρεσε και μίλησε η βουβή μεταφράστρια τα μυστικά είχαν χαθεί...

Η ανείπωτη ιστορία του Γιώργου Γιαννούλη

2009-10-14T22:31:00.206+03:00

Ο Γιώργος Γιαννούλης γεννήθηκε το 1914 στο χωριό Επταχώρι Καστοριάς. Υπήρξε θα λέγαμε γέννημα και θρέμμα του Γράμμου-βουνό που ήξερε πολύ καλά. Άριστος μαθητής, τελειώνει το Γυμνάσιο του χωριού και πηγαίνει στην Αθήνα για να γίνει δικηγόρος.

Σε ηλικία 24 ετών καλείται να υπηρετήσει την πατρίδα του και παρουσιάζεται στην Σχολή Αξιωματικών στην Σύρο. Εκεί ο Διοικητής του, εντυπωσιασμένος απο τις στρατιωτικές του ικανότητες τον πείθει να εκπαιδεύσει την νέα σειρά αξιωματικών. Έτσι γνωρίζει ένα άλλο παιδί του Γράμμου, τον Ταξίαρχο Αχιλλέα Παπαϊωάννου αργότερα υποδιοικητή των ανταρτών του ΕΛΑΣ στον Γράμμο στο πρώτο αντάρτικο. Στην σχολή της Σύρου οι μαθητές του θαυμάζουν τις ικανότητες του, την ευρύτητα πνεύματος και την εξυπνάδα του. Το 1940 το χρέος προς την πατρίδα τον καλεί και συμμετέχει στο Αλβανικό μέτωπο όπου τραυματίζεται 2 φορές. Με την επικράτηση των Γερμανών στην Ελλάδα είναι απο τους πρώτους που βγαίνουν στην Δυτική Μακεδονία και οργανώνει ένοπλα τμήματα του ΕΛΑΣ για την εθνική αντίσταση.
Ξεσηκώνει τα Κατσαουνοχώρια και τα Πευκοχώρια του Γράμμου και τον ακολουθούν στο αντάρτικο τα χωριά της Πυρσόγιαννης, Βούρμπιανης, το Πευκόφυτο, η Κυψέλη, η Λυκορράχη, το Επταχώρι κτλ. Γίνεται μέλος της διοίκησης του ΕΛΑΣ περιοχής Γράμμου και συμμετέχει ενεργά στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών, Βουλγάρων, Κομιτατζήδων και πολεμά ενάντια σε εθνικιστές της ευρύτερης περιοχής.
Το 1943 συμβαίνει ένα γεγονός κομβικής σημασίας για την μετέπειτα πορεία στην ζωή του Γιαννούλη. Τον Μάιο εμφανίζεται στην περιοχή Βοϊου-Γρεβενών-Καστοριάς μια ομάδα εθνικιστών υπο τον Συνταγματάρχη Πούλιο, τον Πόρπη κ.α. οι οποίοι αντιμάχονταν τον ΕΛΑΣ και έρχονται σε σύγκρουση μαζί του. Ο Γιαννούλης την περίοδο εκείνη είναι άρρωστος και ο Καπετάν Πατσούρας τον προτρέπει να πάει σπίτι του και να γίνει καλά. Κατά την διάρκεια της αρρώστιας του ο ΕΛΑΣ ήρθε σε μάχες με τους εθνικόφρονες. Όταν επέστρεψε ο Γιαννούλης στο Αρχηγείο Γράμμου στο Νεστόριο καλέστηκε να απολογιστεί γιατί δεν πήρε μέρος στις μάχες αυτές. Υπέστη βαρυά κριτική απο τον γνωστό μαχητή Περικλή (Αντώνη Αντωνιάδη) ενώ στο αρχηγείο του Γράμμου άλλαξε το στρατιωτικό επιτελείο λόγω αυτών των γεγονότων. Η απουσία του αγωνιστή Γιαννούλη (εν μέσω αρρώστιας) ήταν κάτι που οι "σύντροφοι" του δεν εξέχασαν...
Κατά την διάρκεια του δεύτερου αντάρτικου (Εμφυλίου) ο Γιαννούλης θα βγεί στα βουνά του Γράμμου και του Βοϊου και θα συγκροτήσει ομάδες ανταρτών-καταδιωκώμενων (ΔΣΕ), δηλαδή η συμμετοχή του θα είναι ενεργή και σε αυτή την περίοδο των μαχών. Ο Γιαννούλης πίστευε οτι το 2ο αντάρτικο θα κρινόταν στα δύο πρώτα χρόνια του και νικητής θα ήταν αυτός που θα έφτιαχνε πιο γρήγορα στρατό και θα ακολουθούσε επιθετική τακτική. Υποστήριζε μια εναλλακτική στρατηγική : την κατάληψη των Γρεβενών, του Τσοτυλίου και της Νεάπολης σε πρώτη φάση και σταδιακά την επέκταση στο Υψιπίπεδο Κοζάνης και αργότερα την δημιουργία βάσεων στην Πίνδο, το Βέρμιο, τον Όλυμπο και το Καϊμακτσαλάν. Το σχέδιο αυτό όπως υποστηρίζει ο Αχιλλέας Παπαϊωάννου στο Βιβλίο του "Η παρέλαση των Γιγάντων" ήταν άμεσα εφαρμόσιμο και πραγματοποιήσιμο...
Όμως η ηγεσία του ΔΣΕ φαίνεται πως είχε άλλα σχέδια...Ο Μάρκος Βαφειάδης που υπήρξε αρχιστράτηγος των ανταρτών καθαιρείται λόγω της γνωστής διαφωνίας με τον Ζαχαριάδη και επικεφαλής των ανταρτών τίθεται ο Γούσιας. Ο Γούσιας δεν χώνευε τις επιτυχίες του Γιαννούλη (Μιτσικέλι, Ασπραγγέλλους, περιοχή Καστοριάς κτλ) και τον περίμενε στην γωνία. Ξεσκάλισε το αρχείο του Βαφειάδη (όσο ήταν ο τελευταίος επικεφαλής του ΔΣΕ) και σημείωσε τα γεγονότα του '43 και του '47. Τι είχε γίνει το '47;
Το καλοκαίρι του '47 ο Γιαννουλης τέθηκε σε διαθεσιμότητα (ήταν αρχηγός Γράμμου) από τον Βαφειάδη για την αποτυχία στην κατάληψη των Γρεβενών από τους αντάρτες και την εγκατάλειψη του Γράμμου στις εαρινές επιχειρήσεις. Ο διοικητής του Αρχηγείου Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας Κικίτσας όπως και ο πολιτικός επίτροπος (ΠΕ) Ερυθριάδης δεν κατηγορήθηκαν για τίποτα αλλά αντιθέτως με εκθέσεις τους συκοφάντησαν τον Γιαννούλη.
Επίσης τον Αύγουστο του 1948, ο ΔΣΕ ήταν σε θέση άμυνας στα υψώματα Κάμενικ-Γκόλιο του Γράμμου και ο Γιαννούλης διοικητής της 102 Ταξιαρχίας του ΔΣΕ που δρούσε εκεί. Ο Γούσιας καθαιρεί τον Γιαννούλη και θέτει επικεφαλής τον Υψηλάντη (Ρόσιο). Μετά την κανονική παράδοση παραλαβή ο Γιαννούλης έπρεπε να φύγει (παρουσιαστεί στον Γούσια) αλλά τον παρακαλεί ο Υψηλάντης και διανυκτερεύει με την πρώην Ταξιαρχία του γιατί φοβόταν μήπως και συμβεί κάτι απροόπτο (είχε πρόσφατα λιποτακτήσει ένας διοικητής λόχου της 102 Ταξιαρχίας). Το βράδυ της 20ης Αυγούστου ο Κυβερνητικός Στρατός (ΚΣ) που αντιμάχονταν τους αντάρτες με την βοήθεια του λιποτάκτη σπάει το μέτωπο της 102 Ταξιαρχίας και υπεισέρχεται στα μετόπισθεν της (γραμμή ευθύνης της 601ης μονάδος που διεύθυνε ο Γούσιας) και ο Δυτικός Γράμμος καταρρέει για τους αντάρτες παρά την μάχη που έδωσε ο Γιαννούλης με εφεδροαντάρτες.
Ύστερα από αυτό το πατατράκ στον Γράμμο ο Γούσιας στέλνει τον Στρατηγό Λάμπρο και τον Πάνο Δημητρίου να συλλάβουν τον Γιαννούλη. Του δένουν τα χέρια πισθάγκωνα και τον συνοδεύουν στο Αρχηγείο Γράμμου για να δικαστεί. Ο Υψηλάντης που εγνώριζε την αλήθεια δεν μίλησε εως τον θάνατο του για τις όποιες ευθύνες του Γούσια στην επιχείρηση. Στο βιβλίο που εξέδωσε μάλιστα δεν αναφέρεται καθόλου στο περιστατικό...Ο Γιαννούλης λίγο μετά καταδικάζεται σε μιά συνεδρίαση θα λέγαμε τύπου ιερατείου και εκτελείται.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ και την μεταφορά των ανταρτών στην Τασκένδη (και όχι μόνο) πολλά στοιχεία της υπόθεσης Γιαννούλη θα γίνουν γνωστά και θα συνταράξουν τους παλιούς αγωνιστές- νυν πολιτικούς πρόσφυγες. Ο Δημήτρης Μπαλάσκας, υπεύθυνος δικαστικού στον ΔΣΕ θα πει οτι στρατοδικείο δεν έγινε ποτέ!!! Ο καπετάν Χείμαρρος θα εκμυστηρευτεί στον Αχιλλέα Παπαϊωάννου οτι ο Γούσιας διέταξε τον Θησέα Σαρρή να τον εκτελέσει. Για να φαίνονται όλα εντάξει διετάχθη ο Τάκης Γκαστής και έφτιαξε μια "δίκη" όπου ως απολογία χρησιμοποιήθηκε ιδιόχειρη έκθεση του Γιαννούλη την οποία υποχρεώθηκε να γράψει μετά την σύλληψη του...Στην σύσκεψη για την τύχη του Γιαννούλη (που δεν είχε καμμία σχέση με στρατοδικείο) μετείχαν οι : Ζαχαριάδης, Μπαρτζιώτας, Γούσιας, Παρτσαλίδης, Βλαντάς, Σκοτίδας, Παπαϊωάννου, Μπελογιάννης, Τζεφρώνης κτλ. Θα λέγαμε ολη η αφρόκρεμα του ΔΣΕ.
Είναι λοιπόν φανερό οτι όλοι αυτοί που ευαγγελίζονταν την κοινωνία της δικαιοσύνης, της μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, της προκοπής, της λαϊκής εξουσίας κτλ. όταν είχαν την εξουσία στα χέρια τους δεν ήταν ικανοί να δικάσουν με δίκαιο τρόπο έναν συναγωνιστή τους. Και όχι μόνο... αλλά προέβησαν και σε συντροφική κατασυκόφάντηση του Γιαννούλη κατηγορώντας τον για αυταρχισμό, οικογενειακότητες, γυναικοδουλίες κτλ. Ο Βαφειάδης από τότες που ο Γιαννούλης επρότεινε την εναλλακτική στρατηγική για τον ΔΣΕ τον έβαλε στο μάτι. Tον κρατούσε σε απόσταση, τον υποπτευόταν και δεν τον εμπιστεύοταν. Έτσι το ιερατείο των Ζαχαριάδη, Βλαντά κτλ. στηρίχτηκε στις κατά καιρούς ιδιοτελείς αναφορές του Βαφειάδη και του Γούσια αλλά και σε συκοφαντίες καταδικάζοντας ένα παλικάρι χωρίς καν να λάβουν υπόψη τον αντίλογο....Όλο αυτό το κλίμα το είχε διαισθανθεί προ θανάτου ο Γιαννούλης και το είχε εκμυστηρευτεί στον Παπαϊωάννου, τον Σκοτίδα και τον Λιάκο. Έτσι ένας αγωνιστής του ΕΛΑΣ έπεσε από βόλι συντρόφων γράφοντας το τέλος άλλης μιας ανείπωτης ιστορίας!

*** Για χάρη της αλήθειας θα πρέπει να πούμε οτι ο Βαφειάδης είχε καλέσει σε ανύποπτο χρόνο στην σκηνή του την γυναίκα του Γιαννούλη Βασιλική (όταν κατέβηκε για να οδηγήσει την σχολή αξιωματικών του ΔΣΕ απο την Νότια Ελλάδα στο μέτωπο του αγώνα) και τις έκανε 2 φορές πρόταση γάμου λέγοντας της "οτι ο Γιαννούλης είναι τελειωμένος" κτλ... Επίσης στις 20 Αυγουστου του 1995 στο χωριό Φούσια οι φίλοι του Γιαννούλη έστεισαν πλάκα για τα 50 χρόνια απο τον θάνατο του. Όμως τον Αύγουστο του 1998, 3 μέρες μετά την επίσκεψη της Αλέκας Παπαρήγα στην περιοχή η πλάκα βρέθηκε σπασμένη και πεταμένη όπως και η ανάμνηση σήμερα του παλικαριού αυτού...

Ένα μουλάρι που μεταφέρει...ενέργεια!

2009-09-23T21:20:00.001+03:00

Οι Αγγλοσάξωνες ως γνωστόν είθισται να αποκαλούν μεταφορικά κάποιον "μουλάρι" όταν μεταφέρει πολλά και σημαντικά πράγματα (you are a mule λένε).

Με μεγάλη προσοχή η "ανείπωτη ιστορία" παρακολούθησε τα debates των πολιτικών αρχηγών τις τελευταίες μέρες. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσαν οι διαφορετικές απόψεις των Καραμανλή και Παπανδρέου στο θέμα του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Ο μεν πρωθυπουργός μίλησε θετικά για τον αγωγό στηρίζοντας το status quo, ο δε κ.Παπανδρέου μάσισε τα λόγια του λέγοντας οτι «η διακρατική συμφωνία κατοχυρώνει τα συμφέροντα μόνο της μίας πλευράς» κτλ. Αυτή η αλλαγή στάσης έχει τονισθεί από διαφόρους σοβαρούς δημοσιαγράφους όπως ο Γ.Δελαστίκ και ο Σ.Λυγερός.

Το παιχνίδι των αγωγών έχει πολλές παραμέτρους και είναι δύσκολο για ένα απλό πολίτη να εμβαθύνει αρκετά. Η αλήθεια είναι οτι δύο χώρες με τις κινήσεις τους παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στην Ανατολική Ευρώπη: η Ουκρανία και η Τουρκία. Η μεν Ουκρανία έχει κατά καιρούς υποκλέψει ποσότητες φυσικού αερίου απο τον αγωγό που ξεκινάει απο την Ρωσία και μέσω Ουκρανίας καταλήγει στην Ε.Ε. Η Ρωσία ως αντίποινα έκλεισε πολλές φορές τις κάνουλες εκβιάζοντας-παγώνοντας την ΕΕ για να πιέσει την Ουκρανία.

Αναγκαστικά λοιπόν η Ρωσία και η Ε.Ε. αναζητούν τρόπους απεξάρτησης από Ουκρανία και Ρωσία αντίστοιχα. Λόγω γεωγραφικής θέσης η Τουρκία είναι στα πλάνα των "αγωγών απεξάρτησης" και των δυο πλευρών διαδραματίζοντας τον ρόλο του μουλαριού που μεταφέρει ενέργεια. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ προωθούν τον αγωγό φυσικού αερίου Nabucco (Τουρκία-Βουλγαρία-Ρουμανία-Ουγγαρία κτλ), οι δε Ρώσοι τον αγωγό South Stream! (δες διπλανή φωτό). Που έρχεται και εμπλέκεται η Ελλάδα ομώς;

Ως γνωστόν τμήμα του αγωγού Blue Stream περνάει απο την Ελλάδα με το όνομα TGI μεταφέροντας φυσικό αέριο. Όμως ο αγωγός αυτός όπως και ο Ναμπούκο διέρχονται πρώτα από τα εδάφη της Τουρκίας. Όπως είναι λογικό η Ελλάδα με την συμμετοχή της στον South Stream ανεξαρτητοποιείται ενεργιακά απο την Τουρκία. Η.Π.Α και Ε.Ε. πίεσαν την Ελλάδα για συμμετοχή στον Nabucco κάτι που έφερε αποτελέσματα (Έλληνες ευρωβουλεύτες της ΝΔ ψήφισαν υπέρ της κατασκεύης του Nabucco σε ψήφισμα στο Ευρωκοινοβούλιο ).

Δημιουργούνται λοιπόν καποία ερωτήματα:

- Πόσο αποφασισμένος είναι ο Γ.Παπανδρέου, αν είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, να κοντράρει τους Ρώσους στο θέμα του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη με σκοπό τη βελτίωση των όρων της (ήδη υπογεγραμμένης) συμφωνίας; Μήπως επιθυμεί να τον υπονομεύσει προς τέρψη των ΗΠΑ και Ε.Ε.;

- Θα επιδιώξει η κυβέρνηση του την με κάθε τρόπο συμμετοχή της Ελλάδας στον South Stream;

- Σε περίπτωση κρίσης με την Τουρκία, και αν δεν συμμετέχει η Ελλάδα στον South Stream, θα μείνει η χώρα χωρίς φυσικό αέριο απο την Τουρκία;

- Ποιός θα ταίσει-ικανοποιήσει και πως τις ορέξεις της Τουρκίας που θα μπορεί να μας εκβιάζει; Πως θα κατευναστεί το ενεργειακό αυτό μουλάρι ειδικά στην εποχή μας που οι συμφωνίες γίνονται για να παραβιάζονται;

Η ανείπωτη ιστορία δεσμεύεται οτι θα επανέλθει στο θέμα.

H Eλλάδα απούσα απο τις εκδηλώσεις στο Γκντάνσκ

2009-09-14T23:17:00.001+03:00

Με έντονα αισθήματα υποδέχτηκε η "ανείπωτη ιστορία" την αναγγελία των εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμιού Πολέμου στο Γκντάνσκ της Πολωνίας την 1η Σεπτεμβρίου. Όντας ευαισθητοποιημένοι για τη δεκαετία 1940-50 παρακολουθήσαμε στενά τις αναρτήσεις διεθνών δημοσιογραφικών πρακτορίων (Reuters, AP κτλ) για ένα γεγονος που τείνει να ξεχαστεί (ειδικά στην πατρίδα μας).

Πλήθος κόσμου (κυρίως βετεράνοι, Πολωνοί και συγγενείς πολεμιστών) απέδωσαν φόρο τιμής με επιμνημόσυνες δεήσεις σε καθολικούς ναούς καθώς και κατάθεση στεφάνων σε μνημεία του πολέμου. Το κλίμα θα λέγαμε οτι ήταν βαρύ διότι υπήρξε μια προσπάθεια στρίμωξης της Ρωσίας εξαιτίας της υπογραφής του συμφώνου μη επίθεσης Molotov–Ribbentrop 8 μέρες πριν την επίθεση στο Γκντάνσκ. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η παραδοχή του Ρώσου πρωθυπουργού Putin (σε άρθρο του σε Πολωνική εφημερίδα) περί ανήθικης συμφωνίας που βοήθησε τον Χίτλερ στα σχέδια πολέμου. Επιπλέον ο Πούτιν στηλίτευσε το οτι η Ρωσία αφέθηκε μόνη ουσιαστικά να πολεμήσει τους Γερμανούς στην Ευρώπη, έχοντας η ίδια 25 εκατ. θύματα. Συσχετίζοντας μαεστρικά τα τότε γεγονότα με το σήμερα είπε οτι απόφθεγμα αυτής της περιόδου είναι η ανάγκη δημιουργίας αποτελεσματικών αμυντικών συστημάτων με την συμμετοχή όλων των χωρών μιας Ηπείρου (σαφή νήξη για την αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ).

Περίπου 20 επίσημοι απο την Ευρώπη και την Αμερική τίμησαν με την παρουσία τους τις εκδηλώσεις αν και η Πολωνική κυβέρνηση ανέμενε περισσότερο υψηλούς καλεσμένους. Μεταξύ αυτών ήταν η καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ, ο Ρώσος πρωθυπουργός Πούτιν, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο Άγγλος υπουργός εξωτερικών Μίλιμπαντ, ο Γαλλός πρωθυπουργός Φιγιόν, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέιμς Τζόουνς, ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μπαλκενέντε, ο Αλβανός πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσα (!), η πολιτειακή ηγεσία της Πολωνίας κτλ.

Εντύπωση προκάλεσε στο παρόν blog η ανυπαρξία της Ελλάδας απο μια τέτοια εκδήλωση την οποία η Αλβανία τίμησε! Η χώρα μας, που τόσα πολλά προσέφερε στον πόλεμο αυτό, δεν εκπροσωπήθηκε ούτε καν σε επίπεδο υφυπουργού! Πως είναι δυνατόν απόλεμοι υπουργοί και πολιτικοί να προσβάλουν έτσι τους ήρωες του ΄40, των οχειρών Ρούπελ και της Εθνικής Αντίστασης;

Πραγματικά μας λειπεί το γεγονός. Η "ανείπωτη ιστορία" το στηλιτεύει και δεσμεύεται οτι θα επανέλθει επι του θέματος...

Σημείωση: Η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία υπέγραψαν το 1938 την Συμφωνία του Μονάχου. Πολλοί ιστορικοί, όπως και ο Πούτιν σημείωσε, θεωρούν πως με αυτόν τον τρόπο έσβησαν αρχικά οι ελπίδες για ένα κοινό μέτωπο ενάντια στο φασισμό. Εν ολίγοις η Γαλλία, η Αγγλία και η Ρωσία "κατηγορούνται" οτι τυχωδιοκτικά υπέγραψαν συμφωνίες με τους Γερμανούς (πριν τον πόλεμο) ενώ έβλεπαν την καταστροφή να έρχεται...

Αφγανιστάν σαν να λέμε Πακιστάν

2009-09-11T22:51:00.002+03:00

Η ανείπωτη ιστορία, πιστή στην εισαγωγική της διακήρυξη (βλ. τα 2 πρώτα άρθρα του blog) υπενθυμίζει στους επισκέπτες οτι στα μέσα κάθε μήνα θα παρουσιάζεται και μια ανείπωτη ιστορία. Το πρόσωπο-πρωταγωνιστής θα ανακοινώνεται στις αρχές του μήνα. Επιπλέον, θα ενημερώνει τους αναγνώστες για αξιόλογα γεγονότα, videos και ανακαλύψεις που συμβαίνουν παγκοσμίως ουτωσώστε να έχουν μια σφαιρική εικόνα των τεκταινομένων και να μπορούν να τα συσχετίσουν με οτι συμβαίνει στην Ελλάδα.

O πόλεμος στο Αφγανιστάν, που δεν έχει την προβολή του πολέμου ( ή οτι γίνεται τέλος πάντων) στο Ίρακ, έχει περάσει εδώ και καιρό στο Πακιστάν. Αυτό φυσικά έχει συνέπειες, για την γειτονική Ινδία, το πυρηνικό της πρόγραμμα, το γειτονικό Ιράν, το Ισραήλ κτλ. Το κρατικό δίκτυο τηλεόρασης των ΗΠΑ PBS, πρόσφατα έφερε στην δημοσιότητα ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ για τα γεγονότα στο Πακιστάν. Οι αναγνώστες μπορούν κλικάροντας να δούν το video.

Αξίζει να αναφερθεί οτι το PBS είναι μια μετριοπαθής φωνή στο εσωτερικό των ΗΠΑ παρότι υπάγεται στο κράτος. Σε αυτό δημοσιογραφούν αξιόλογοι άνθρωποι όπως η Sharmeen Obaid-Chinoy. Κατά καιρούς έχει παρουσιάσει ντοκυμαντέρ για διάφορα ζητήματα τα οποία βραβεύτηκαν. Μια περιήγηση στο site του έίναι ενδεικτική της θεματολογίας.

Ο Καπετάν Στέφας και η ανείπωτη ιστορία του

2009-09-05T01:40:00.001+03:00

Με μία ανείπωτη ιστορία θάρρους μα πιότερο πατριωτισμού θα καταπιαστεί το blog για αρχή. Η ιστορία εξελίσεται στα Δερβενοχώρια της επαρχίας Θήβας. Άραγε πόσοι Βοιωτοί ξέρουν την ανείπωτη ιστορία του Καπετάν Στέφα (κατά κόσμον Στέφανος Μαλιάτσης);

Λέγεται οτι την συνέχεια ενός έθνους δείχνουν οι παραδόσεις του. Θα μπορούσε να υπώθει το ίδιο για τα γεγονότα του Οκτωμβρίου του 1943 στα Δερβενοχώρια Θηβών όπου κατά τον πλέον δραματικό τρόπο επαναλήφθηκε η θυσία της Ιφιγένειας.

Τα Δερβενοχώρια ανήκουν ως επι το πλείστον στον νομό Βοιωτίας και αποτελούνται απο τα χωριά Πύλη, Σκούρτα, Πάνακτο, Στεφάνη, Πράσινο κτλ. που είναι σε οροπέδιο. Βρίσκονται ανατολικά απο τα Βίλια και σε απόσταση ~ 10 Κμ βορείως της Μάνδρας Αττικής.

Την εποχή εκείνη στην περιοχή των Δερβενοχωρίων δρα το 5ο Τάγμα Παρνασσίδος του 34ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. H Αθήνα βρίσκεται κάτω απο Γερμανικό ζυγό και πολλοί Εβραίοι καταδιωκόμενοι φεύγουν απο αυτήν. Στις 10 Οκτωμβρίου φθάνει στα Σκούρτα ο αρχιραββίνος Μπερτσελάι με την γυναίκα και την κόρη του. Λίγο πιο πριν, 8 αξιωματικοί, 12 υπαξιωματικοί του Στρατού και 12 υπαξιωματικοί της Χωροφυλακής καλούν τον Αντ/ρχη Ρήγο να αναίβει στο βουνό (εβρίσκετο στα Μέγαρα) και να αναλάβει το 34 Σ.Πεζικού στα Δερβενοχώρια. Αυτός δέχεται με την προυπόθεση να μην έχει πολιτικές δεσμεύσεις.

Το 5ο Τάγμα Παρνασσίδος έχει αναλάβει την φρούρηση της περιοχής. Διαθέτει 4 λόχους συνολικά 500 ανδρών. Ο 1ος λόχος με πολυβόλα φυλάσει περάσματα προς τη Στεφάνη και ο 3ος προς το Πάνακτο. Ένας λόχος με τον Καλλία και ένας άλλος (μηχανημάτων) με τον Τσιρώνη είναι εφεδρικοί. Την ίδια στιγμή υπάρχει κοντά και ο 1ος λόχος του 1/34 Τάγματος με 200 άνδρες με στρατιωτικό επικεφαλή τον Ζάχο Καπένη. Στη δύναμη του λόχου αυτού βρίσκεται και μια διμοιρία Ρώσων (44 τον αριθμό) με διμοιρήτη τον Κώστα Κόντο. Η διάταξη του λόχου αυτού καλύπτει τα περάσματα προς Μαλακάσα και Λιάτανη. Το 2/34 Τάγμα, με επικεφαλή τον Αντ/ρχη Χρήστο Δαλιάνη, διαθέτει ενα λόχο αλλά είναι ενισχυμένος και με ένα λόχο απο εφεδροελασίτες. Βρίσκεται με μέτωπο προς το Σχηματάρι, με τον ένα λόχο στα Σκούρτα και τον άλλον στην Δάφνη.

Είναι χαράματα της 16ης Οκτωμβρίου. Όλοι στην Στεφάνη κοιμούνται. Ανάμεσα τους και ο Αντ/ρχης Ρήγος. Ο Γερμανός κατακτητής που βρίσκεται κοντά δεν έχει καμμία γνώση για την κατάσταση που επικρατεί στα Δερβενοχώρια.

Ένας αντάρτης απο την ομάδα του Ρήγου (ο Γιάννης Σκλίας-Παπαφλέσσας) ξυπνάει πρώτος ακούγοντας πυροβολισμούς. Την ίδια στιγμή καταφθάνει ένας ντόπιος, ο αδερφός του προέδρου της Πύλης.

-Γερμανοί στην Πύλη!!!

Απο τα κεντρικά του 34ου Συντάγματος επικοινωνούν με όλα τα υφιστάμενα τμήματα όπου αναμένουν διαταγές. Οι πυροβολισμοί απο την πλευρά της Πύλης έχουν πυκνώσει. Τι είχε συμβεί άραγε;

Γύρω στα μεσάνυχτα της 15ης προς 16ης Οκτωμβρίου ένας λόχος Γερμανών που βρισκόταν στην Ελευσίνα φτάνει στην περιοχή Μάζι. Έχοντας οδηγό τους ένα ντόπιο οδηγούνται 3-4 χλμ. ΝΔ της Πύλης στην περιοχή Πόρτες. Την στιγμή εκείνη , παραμονή της μάχης, στην Πύλη υπήρχε μια μονάδα εφεδρικών ΕΛΑΣιτών με επικεφαλής τον Λοχία Στέφανο Μαλιάτση (Στέφας). Τρία τσοπανόπουλα, που βρίσκονταν στην θέση απο την οποία πλησίαζουν οι Γερμανοί την Πύλη, αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο και προσπαθούν να κινηθούν γρήγορα προς το χωριό. Δύο τους συλλαμβάνονται και κρατούνται ως όμηροι ενώ ο τρίτος, ο μικρός Περικλής Λύγκος ενημερώνει τον Στέφα με τους Πυλιώτες αλλά δεν πείθονται και τον στέλνουν ξανά πίσω να βεβαιωθεί! Έτσι γίνεται ο πρώτος χαμμένος της μάχης...Παράλληλα πιάνονται ο Βλάχος και ο Ντάρδας.

Βλέποντας ο Στέφας οτι δεν γυρίζει ο νέος δίνει το σύνθημα: Βίνιεν Γερμανό (που στα αρβανίτικα σημαίνει έρχονται οι Γερμάνοι!). Ο Στέφας διατάσει να απομακρυνθούν και κρυφτούν τα γυναικόπαιδα ενώ οι Πυλιώτες συσπειρώνονται δίπλα του υπο τις διαταγές τους. Επικοινωνεί με τον εφεδρικό ΕΛΑΣ στα Σκούρτα και ζητά ενισχύσεις. Οι Αγαθής, Δάος, Πανουργιάς, Μίχας, Νικ.Ίσσαρης, Χρήστος Ίσσαρης έρχονται με επικεφαλή τον Γιάννη Πέππα. Έπειτα καταφθάνει και ο Γιαταγάνας με τρεις Σκουρταναίους. Τα όπλα τους είναι καμμιά 500ρια (κλεμμένα απο τους Ιταλούς στην Εύβοια) αλλά σε άσχημη κατάσταση σε αποθήκη του ΕΛΑΣ (το σπίτι του Παπα-Νικόλα Παπαμελετίου). Ο Στέφας απο απλός Λοχίας μετατρέπεται σε άξιο πολέμαρχο. Διατάσει οι περισσότεροι να πιάσουν τα ακριανά σπίτια ενώ ένα οπλοπολυβόλο το στέλνει στο ύψωμα Αη-Λιά στα βόρεια του χωριού. Ο Πέππας διαθέτει ένα οπλοπολυβόλο και χειροβομβλιδες Mils.

Μόλις φωτίζει οι Πυλιώτες αντικρύζουν τους Γερμανούς να προχωρούν προς το χωριό. Αλλά κάτι τους συνταράσει: Μπροστά απο τους Γερμανούς, υπο την απειλή όπλων, με δεμένα τα χέρια βαδίζουν τα δύο τσοπανόπουλα που είχαν πιαστεί νωρίτερα αιχμάλωτοι: O γιός και ο ανιψιός του Στέφα!!! Ο Γιώργος και ο Σωτήρης. Το θέαμα αποκρουστικό. Οι στιγμές; Έντονων αισθημάτων. Οι Γερμανοί υπολογίζουν οτι θα περάσουν έτσι και πως οι αντάρτες δεν θα διακινδυνεύσουν την ζωή του γιού του οπλαρχηγού τους...

Στο χωριό η είδηση φέρνει κλάμματα και όλοι κοιτούν να δουν τι θα πει ο Καπετάν Στέφας. Οι Γερμανοί πλησιάζουν και απο την συνείδηση του Στέφα περνούν το παιδί του, η Πατρίδα, το φιλότιμο, το Χωριό, η λευτεριά, η αξιοπρέπεια...Μια σύγχρονη τραγωδία διαγράφεται σε ένα μικρό χωριό με θαραλλέους ανθρώπους. Μια τραγωδία, μια θησεία όμοια της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, που το ηθικό της όμως υπόβαθρο δεν είναι μια εκστρατεία για κατάκτηση εδαφών αλλά η σωτηρία της πατρίδος...

Ο Στέφας, με αργές αλλά αποφασιστικές κινήσεις σηκώνει την καραμπίνα και σημαδεύει. Φωνάζει ΠΥΡ και η μάχη μόλις έχει αρχίσει.... Οι πρώτοι Γερμανοί πέφτουν αλλά μαζί θυσιάζονται και τα δύο παιδιά. Οι Πυλιώτες μάχονται σκληρά. Τα πρώτα πυρά βρίσκουν τον Μπάρμπα Γιώργη τον Σταμάτη. Ένα μυδράλιο στημμένο σε στρατηγική θέση δεν αφήνει τους μαχητές να "ξεμιτήσουν". Τα παλικάρια Γούλιας και Αντωνίου παίρνουν μια χειροβομβίδα απο τον Πέππα, ανεβαίνουν στην φωλιά των Γερμανών και σκοτώνουν τους 2 απο τους 3. Ο άλλος δραπετεύει και μπαίνοντας στην Πύλη σκοτώνει τον Γιώργο Κόλλια.

Η μάχη συνεχιζόταν ενώ ο Στέφας ήταν σίγουρος πως θα έρθουν και άλλοι αντάρτες. Η διοίκηση τους όμως αργοπορεί (και οι Πυλιώτες μένουν μόνοι) διότι έπρεπε να βεβαιωθούν οτι ο εχθρός δεν έχει κινηθεί και από άλλα σημεία. Όταν φτάνει ο 3ος λόχος του 5ου Τάγματος η πλάστιγγα της πρώτης μέρας της μάχης γέρνει προς τους ντόπιους μαχητές. Οι Γερμανοί υποχωρούν και κυκλώνονται όταν ο Ταγματάρχης Δαλιάνης πιάνει την διάβαση στα μετόπισθεν των Γερμανών προς το Μάζι.

42 αιχμάλωτοι Γερμανοί παραδίδονται στον λόχο του Τηλέμαχου και οδηγούνται στον Αντισυνταγματάρχη Ρήγο. Εκείνο που προκάλεσε εντύπωση ήταν οτι ανάμεσα στους Γερμανούς αιχμαλώτους δεν υπήρχε αξιωματικός ή υπαξιωματικός διότι μόνο όταν σκοτώθηκε και ο τελευταίος βαθμοφόρος τόλμησαν οι στρατιώτες να παραδωθούν.

Οι απώλειες των ντόπιων μαχητών-πολιτών ήταν οι εξής:

1. Μαλιάτσης Γεώργιος (18χρ)

2. Μαλιάτσης Σωτήρης (20χρ)

3. Σταμάτης Γεώργιος (70χρ)

4. Γούλιας-Νέος Γεώργιος (38χρ)

5. Κώνστας Αλέξανδρος (50χρ)

6. Βλάχος Ευάγγελος (18χρ)

7. Λύγκος Περικλής (18χρ)

8. Κόλλιας Γεώργιος (18χρ)

9. Γκέλης Νικόλαος (75χρ)

10. Χρήστου-Στυλιανοπούλου Ασήμω (70χρ)

11. Παπαγεωργιού Ελευθερία (70χρ)

12. Παπαθανασίου Γεώργιος (70χρ)

13. Ντάρδας Νώντας (53χρ)

14. Αντάρτης με το όνομα Έκτορας που θάφτηκε έξω απο το Πράσινο

Περιττό να αναφερθεί οτι τις επόμενες 2 ημέρες οι Γερμανοί σφηροκόπησαν τα Δερβενοχώρια με ενισχύσεις (μια φάλαγγα απο 4 φορτηγά ήρθε απο την Ελευσίνα, και άλλες δυο απο την Θήβα και το Πάνακτου). Η κύρια μάχη διεξήχθη τότες κυρίως μεταξύ των ανταρτών του ΕΛΑΣ (ενισχυμένοι απο το Τάγμα Αττικής, την διμοιρία των Ρώσων και το λόχο του Λαοκράτη) και των Γερμανών. Το βράδυ της 17ης οι Γερμανοί μπήκαν στην Πύλη κάψαν κάποια σπίτια και υποχώρησαν. Την επομένη με ενισχυμένες δυνάμεις (ΙΙ Τάγμα του 18ου Συντάγματος, τμήματα απο την 11η Μεραρχία κτλ) επικρατούν και καίνε σπίτια στην Πύλη, Σκούρτα, Στεφάνη, Πάνακτο. Το τάγμα Αττικής και το 5ο τάγμα Παρνασσίδος οπισθοχωρούν προς την Πάρνηθα και την Υλίκη αντίστοιχα. Οι Γερμανοί αιχμάλωτοι των ανταρτών δολοφονούνται απο τους αντάρτες κοντά στην Αυλώνα.

'Ετσι λοιπόν τελείωσε η Μάχη της Πύλης Δερβενοχωρίων που άρχισε την 16η Οκτώμβρη του 1943. Μαζί της γράφτηκε και η ένδοξη, προσωπική και συνάμα τραγική ιστορία του Στέφα, μια απο τις ανείπωτες και ηρωικότερες σελίδες της Εθνικής Αντίστασης...

P.S. Ο Στέφανος Μαλιάτσης (Στέφας) δεν είχε καμμία σχέση με το ΚΚΕ και τον κομμουνισμό. Απλώς όπως και η πλεοψηφία του Ελλήνικου Λαού υπερασπίστηκε το χωριό του πολεμώντας τον κατακτητή. Για αυτό του το κατόρθωμα ανταμείφθηκε απο την πολιτεία με διώξεις. Απεβίωσε τον Απρίλιο του 1980.

Το 1979 στήθηκε στην νότια πλευρά της Πύλης το μνημείο της μαχής, που φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία, με πρωτοβουλία του Καθηγητή Μανωλκίδη. Ο Νικ.Παπανικολάου στο Βιβλίο του "Μεταξύ μας, 1941-44" αναφέρει οτι απαγορεύονταν στις εκδηλώσεις για την επέτειο της μαχής να αναφερθεί η λέξη αντίσταση, ΕΛΑΣ κτλ ενώ οι ίδιοι οι αγωνιστές που είχαν πολεμήσει στέκονταν παράμερα, αμίλητοι και αμέτοχοι. Το κλίμα αναφέρει οτι άλλαξε με την αναγνώριση της Εθν.Αντίστασης μετά το '81...

Πηγές: -Ν.Παπανικολάου: Mεταξύ μας, 1941-44

- Περιοδικό Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, Τεύχος 3
Πολλά ευχαριστώ και στον Β.Παπ. για την βοήθεια με τις φωτογραφίες

Ύστατο Χαίρε εκτάκτως...

2009-09-03T21:45:00.000+03:00

Με μεγάλη συγκίνηση ο amdinistrator της "Ανείπωτης Ιστορίας" παρακολούθησε την ανακοίνωση και τα σχετικά τεκταινόμενα του θανάτου του γερουσιαστή Κέννεντυ (Senator Edward Kennedy) στις Η.Π.Α. Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος των ΗΠΑ (πρώην πρόεδροι Clinton, Bush, Carter, η υπουργός Εξωτ. Hillary Clinton, o αντιπρόεδρος Biden κτλ.) τίμησε τον γερουσιαστή και έξηρε την προσφορά του στην Αμερικάνικη πολιτική ζωή.

Έχοντας ζήσει στις Η.Π.Α ένα σεβαστό διάστημα και παρακολουθώντας τις ενέργειας της ομογένειας για τα εθνικά ζητήματα, το παρόν blog δεσμεύεται να παρουσιάσει στο μέλλον ανείπωτες ιστορίες απο την συνεισφορά του Senator Kennedy στις προσπάθειας του Φιλελληνικού Λόμπυ στην Washington. Προς το παρόν θα περιοριστούμε σε ένα πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εστία, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζουμε την πρώτη παρουσίαση προσωπικότητας στο νέο μας blog.

Η επίσημη πρώτη

2009-09-02T02:05:00.001+03:00

Φίλε αναγνώστη και περιηγητή,

Καλως όρισες σε αυτο το blog φτιαγμένο με μεράκι και πολύ προσωπική δουλεία. Ίσως θα παρατήρησες, στην πρώτη ανάρτηση, οτι το κεντρικό αντικείμενο αυτού του blog θα είναι η αναφορά σε ανύπωτες ιστορίες. Ανείπωτες ιστορίες, ξεχασμένα γεγονότα, ήρωες, αφανείς προσωπικότητες κυρίως του 20ου αιώνα, της περιόδου 1940-49 (και οχι μόνο) θα παρελάσουν απο αυτο το blog.

Στην σημερινή εποχή που η εικόνα επικρατεί του περιεχομένου, η ποσότητα της ποιοτητας και η τεχνολογια μιας περισσότερο φιλοσοφικής προσέγγισης της ζωης, ο administrator του blog πιστεύει στη διατήρηση του ομφάλιου λώρου μεταξύ παρόντος και παρελθόντος μεσω της πολύπλευρης προσέγγισης των ιστορικων γεγονοτων. Η παρεχομενη παιδεια στα σχολεια της πατριδας μας δρα κοινωνιοδιαλυτικα υπο την εννοια της απομακρυνσης των μαθητων απο την γνωση των ιστορικων γεγονοτων τοσο λογο της διδακταιας υλης οσο και του τροπου διδαχής της. Πως ειναι δυνατον μαθητες της 6ης Δημοτικου να ενημερωνονται μεσα απο 3 σειρες για το έπος του ΄40;

Η ιστοσελίδα θα αποκαλύπτει κάθε μήνα και μια ιστορία, θα αυτοαναιρείται και ανανεώνεται περιοδικά με ανακοινωσεις συμμένοντων γεγονότων ενώ παράλληλα θα παρελάσουν απο τις οθόνες των επισκεπτών στοιχεία για καινούργια βιβλια, μελέτες (ιδιαίτερα της περιόδου 1940-49) καθώς επίσης και σημένοντα γεγονότα του επιστημονικού χώρου. Αρχίζουν λοιπον οι.....ανύπωτες ιστορίες...Αχιλλέας Παπαιωάννου, Βούλα Δαμιανάκου, Κώστας Γκριτζώνας, Ηiroo Onoda, Κώστας Σαραντίδης κτλπ έτοιμοι να σας εκμηστηρευτούν τις ανύπωτες ιστορίες τους!!!

Μια νέα αρχή-ένα νέο blog...

2009-08-29T16:55:00.000+03:00

Αγαπητέ επισκέπτη,

Ετούτο εδω το blog είναι η απαρχή μιας προσωπικής και δη ερασιτεχνικής προσπάθειας εκκοσμίκευσης ανείπωτων ιστοριών θάρρους, λυπης και προσωπικων τραγωδιών που διαδραματίστηκαν κυριως στον Ελληνικό χώρο (και οχι μόνο) κατά την περιοδο 1940-49. Το blog βέβαια αυτο θα ψάξει και θα αποκαλύψει άγνωστες πτυχες της ιστορίας, ιστορικές προσωπικότητες και ξεχασμένους-αφανείς ηρωες (οπως ο admin τους νωει) σε καθε εποχή διοτι πολύ απλά την ιστορία την βρίσκουμε συχνά μπροστά μας. Περισσότερα συντόμως...